LEIDEN - Een carpaccio vooraf wordt het, zegt dj Timur Perlin, en daarna iets vegetarisch, ’niet al te zwaar’. ,,En een lekker biertje erbij.’’ Want als je zes dagen niet gaat eten, wil je tenslotte niet volgepropt beginnen, vindt de Serious Requestdebutant. Hij is op zondagavond met zijn collega’s Gerard Ekdom en Coen Swijnenberg bij Stadscafé Van der Werff aangeschoven voor het ’laatste avondmaal’ dat de drie eten voor ze zullen worden ingesloten in het Glazen huis op de Beestenmarkt.
Niet dat de dj’s er rustig van kunnen genieten. In de serre van de uitspanning aan de Leidse Steenstraat heeft zich een ware scrum van cameraploegen en andere persvertegenwoordigers verzameld om de laatste happen van de drie vóór hun vrijwillige zesdaagse onthouding vast te leggen. Routinier Gerard Ekdom (voor de zesde keer in het Glazen Huis) laat al die aandacht rustig over zich heen komen. Hij proost op verzoek van menig cameraman met zijn glaasje witte wijn op een prachtig Serious Request 2011, maakt in een waar spervuur van flitsen een keuze uit het menu, en babbelt ontspannen met de omvangrijke entourage. Ook Coen Swijnenberg, die voor de derde keer zes dagen niet zal eten, kent het klappen van de zweep inmiddels.
Timur Perlin doet voor de eerste keer mee aan het goede doelenspektakel. De eerste aandacht richt zich dan ook vooral op hem. Perlin, een zelfverklaard bourgondiër, denkt dat het niet eten voor hem absoluut het zwaarste onderdeel wordt. ,,We zijn wel goed voorbereid door een diëtiste, maar ik weet dat het me echt wel moeilijk zal afgaan. Maar goed, we mogen sapjes drinken.’’ Hij heeft er verder enorm veel zin in, zegt hij. ,,Ja, het is toch iets unieks om mee te maken, en het is voor een fantastisch doel.’’ Als de serveerster van Van der Werff zich vervolgens met de menukaart en opschrijfblok bij hem meldt, zegt Perlin met een grote grijns: ,,Ach, doe me eigenlijk alles maar.’’Ekdom legt intussen aan RTL Boulevard uit dat hij zich de afgelopen dagen met behulp van middeltjes en goed eten over een flinke verkoudheid heeft heen geholpen. Swijnenberg wordt achtereenvolgens door een cameraploeg en een verslaggeefster van Radio 1 van zijn menukeuze afgehouden. En als de carpaccio’s een kwartiertje later op tafel staan, nemen de dj’s wat wel haast de meest vastgelegde eerste happen van Nederland moeten zijn. In het felle licht van een batterij cameralampen en een bijna oneindige flits verdwijnen ossehaas en blaadje sla in de monden van het drietal. Ze krijgen er bijna de slappe lach van. Er wordt vervolgens opnieuw langdurig voor de camera’s geproost.
Als het tijd wordt voor het hoofdgerecht, krijgt de meute journalisten het verzoek te vertrekken. Dan kunnen de dj’s nog even écht genieten van hun laatste maaltijd in een kleine week.
