Regie: Atom Egoyan. Met: Julianne Moore, Liam Neeson
In de erotische triller en film noir 'Chloe' raakt een vrouw, die haar man verdenkt van overspel, het spoor bijster. Geloofwaardigheid was niet de eerste prioriteit van regisseur Atom Egoyan.
Ook ’Chloe’ oogt als een aanstellerige echo van zijn vroegere werk. De remake van de Franse film ’Natalie’ voert in Toronto gynaecoloog Catherine op (Julianne Moore), die haar man David (Liam Neeson, wiens vrouw Natasha Richardson in de tijd van de opnamen verongelukte bij het skiën) van overspel verdenkt.
Om hem te testen schakelt ze de chique callgirl Anne in (Amanda Seyfried, ’Mamma Mia!’), die de opdracht krijgt hem te verleiden. Anne vertelt Catherine na iedere ontmoeting met haar man hoe de seks was, waarbij ze geen detail vergeet. Het bevestigt Catherine in haar verdenkingen, maar spreekt Anne de waarheid? Wat drijft de callgirl? Waar is ze op uit?
’Chloe’ had een sterk psychodrama kunnen zijn over een vrouw van middelbare leeftijd die bang is dat het leven voorbij is. Haar huwelijk is veranderd in een sleur, van erotiek is nauwelijks nog sprake, en haar tienerzoon staat op het punt om uit huis te gaan. Julianne Moore maakt iets van de wanhoop van deze vrouw voelbaar, maar het scenario heeft geen boodschap aan een serieuze karakterstudie en duwt Catherine in een ridicule erotische relatie met Anne.
Plotseling bevinden we ons in een te dure B-film, die bedacht lijkt om Moore en Seyfried samen naakt in bed te krijgen. Het heeft iets treurigs en oogt als een wanhoopspoging om opwinding te genereren. ’Chloe’ doet denken aan zogenaamd gedurfde erotische thrillers in de jaren negentig, zoals ’Sliver’. Voor het vleugje ’Fatal attraction’ moeten we nog verder terug in de tijd. Uit het deus ex machina-slot blijkt dat Egoyan de schaamte ver voorbij is. Of heeft hij stiekem een parodie gemaakt?
Jos van der Burg
