NOORDWIJK - Nelleke Sluijs uit Noordwijk ontwaakt laat uit haar roes. Bijna een jaar geleden liet zij haar oogleden corrigeren in de Velthuis Kliniek in Hilversum. Pas nu wil zij via de krant verhaal halen over een veel te ingrijpende en daardoor dure verdoving.

Sluijs had het vooraf nog zo duidelijk gesteld:
aan haar lijf geen polonaise, maar slechts een plaatselijke verdoving. Uit een
eerdere ervaring weet zij dat zij dat kan doorstaan. Bovendien bespaart zij zo
350 euro. Ook stelt Velthuis op zijn website dat deze behandeling onder
plaatselijke verdoving wordt uitgevoerd.
Wie schetst haar verbazing als zij
op 17 maart 2011 alleen een behandeling kan ondergaan na toediening van een
'roesje'. Dat is weliswaar geen algehele verdoving, maar kost ook veel geld. Dat
steekt Sluijs, als zij na de ingreep weer bij haar positieven is.
De Noordwijkse dient dan een klacht in bij de Velthuis Kliniek. ,,Ik vind het
misleidend'', stelt zij, ,,dat zij pretenderen ooglidcorrecties onder
plaatselijke verdoving te laten plaatshebben.''
Velthuis excuseert zich en belooft de website aan te passen. Tot op heden is dat echter
niet gebeurd. Ook vraagt Sluijs via de ombudsman alsnog 350 euro terug. ,,Soms
kan een ergernis weer heel erg opspelen'', zegt zij. ,,Mijn klacht komt laat,
maar ik hoop niet te laat.''
De kliniek reageert dan ongekend slagvaardig.
Ongetwijfeld door een misverstand dacht behandelend plastisch en reconstructief
chirurg Laura Moojen-Zaal dat Sluijs een zogeheten sedatie (een roesje) juist op
prijs stelde, zo verklaart zij. ,,Een lokale verdoving voor een boven- en
onderooglid is standaard.'' Maar wie - bijvoorbeeld door angst - prijsstelt op
sedatie kan een roesje krijgen. ,,De cliënt wordt dan meer ontspannen en
slaperig door de slaapmedicatie die zij van de anesthesist krijgt, maar blijft
zelf ademhalen. Als meerprijs berekenen we 350 euro.''
Nu Moojen-Zaal door
mijn bemoeienis merkt dat het Sluijs na al die tijd nog steeds niet lekker zit,
komt zij de Noordwijkse alsnog tegemoet. ,,Wij betreuren de miscommunicatie en
begrijpen dat mevrouw hier teleurgesteld over is en zich misleid voelt.'' Sluijs
krijgt daarom 350 euro terug.
Als ik dat goede nieuws doorbel, weet de
Noordwijkse niet wat ze hoort. Als ze eenmaal uit haar nieuwe verdoving is
ontwaakt, zegt zij volmondig ja op het aanbod.
,,En jij krijgt een taartje'',
zegt Sluijs spontaan. ,,Want eerlijk gezegd had ik er weinig fiducie in. Zelfs
mijn man had ik aanvankelijk niet verteld dat ik de ombudsman had benaderd. Maar
ik voelde me zo met een kluitje in het riet gestuurd dat ik dacht: niet
geschoten is altijd mis.''