Het Laarzenpad in Naarden is doorgaans vrijwel verlaten, maar deze ochtend stap ik tegelijk met nog een andere wandelaar het pad op. Hij draagt een vrolijke groene muts, ik een warme skibroek. De gevoelstemperatuur is die dag op enkele plekken in het land 25 graden onder nul, ik houd het in dit deel van Nederland op min twintig. De onbekende en ik zullen de kou de komende zesenhalve kilometer in elkaars gezelschap trotseren.

De zon laat de sneeuw schitteren, die wit en scherp aftekent tegen het donkere asfalt. Langs het pad wuiven rietpluimen elegant op het ritme van de wind. Achter het klaphek staan twee picknicktafels er nutteloos en verlaten bij.

Een helikopter buldert vervaarlijk in de lucht. Daaronder waaieren oude bomen boven het pad uit. We passeren een schuur van Natuurmonumenten, waar een dikke lapjeskat aan het hek snuffelt. Ze komt vervolgens geluidloos mauwend op ons af. Op het hek voor het houten gebouwtje zijn klompen ’gespiest’.

We gaan een klaphekje door en al gauw verraden flinke vlaaien de aanwezigheid van grazers in het gebied. Een gordijn van bomen bakent het weiland af. We lopen verder over bevroren grond, de sneeuw knispert onder onze schoenen. Die melodie zal ons de hele wandeling begeleiden.

De vreemde en ik wandelen achter elkaar door het bos, waar planken zijn gelegd bij wijze van ondergrond. In andere seizoenen zak je hier weg, vertelt hij achter me. Hij komt hier vaker. Het pad scheert langs het weiland om via een trapje weer in het open veld te eindigen. Daar is zicht op de uitgegraven contouren van een voormalige eendenkooi.

In het vaartje verderop hebben schaatsen een patroon in de sneeuw achtergelaten. Links staan donkere grazers in het open veld. De akker is hobbelig en bobbelig. Ik struikel een paar keer. Het pad is onder de sneeuw verdwenen. Zonder de wandelaar zou ik beslist hopeloos verdwaald zijn.

In de sneeuwlaag op het vaartje waar we voorbijkomen is ’succes J + E’ getrokken. Verbaasd staren we naar de raadselachtige boodschap op deze verlaten plek. ,,Ik heet David’’, zegt de wandelaar. ,,Ik heet Els’’, zeg ik. Tegen elkaar zeggen we ’u’.

Het is leeg om ons heen en aan de einder doorklieft een fietser de natuur. Het pad leidt langs een bomenrij, waar we rechtsaf slaan naar een observatiehut die uitkijkt op de Wijde Blik. Deze plek is favoriet bij de wandelaar. In het bloeiseizoen is het er betoverend mooi, met de vele lelies op het water. Als een Chinees plaatje, zegt hij.

Ik begrijp wat hij bedoelt, ook al is alles kaal en bevroren. Nu maken sierlijke rietpluimen een kunstig vlakkenveld van het landschap en de kijkhut lijkt op afstand een Oriëntaals tempeltje.

Weer terug op het pad steken we twee watertjes over en passeren we een observatiescherm van corten staal. Daarachter ligt een bevroren wereld, de schaduw van een schaatser verdwijnt door het kijkgat uit beeld. Een vliegtuig blikkert boven de plas van de Hilversumse Bovenmeent.

Drie schaatsers hannesen in de buurt van de Melkmeent. Eén van hen heeft een natte broek. Vast in een wak geschaatst. ,,Je kan een broek van mij lenen’’, roept een vrouw hem van de kant toe. ,,Stel dat je onderkoeld raakt. Dat kan niet.’’ Aan haar voeten staat een blauwe thermoskan. De tiener slaat het aanbod verlegen af, even later rijdt hij weg op een krakende fiets.

Bij de dijkverbetering aan de Meentkade ligt het werk stil. Dikke, roestkleurige ijspegels hebben zich aan de machines vastgehecht. Twee jonge vrouwen stappen er het ijs op en schaatsen weg met de handen op de rug.

Op het laatste deel van de route waait de wind ons recht in het gezicht. Bomen tekenen zich rozerood af tegen de blauwe lucht. Een man komt ons tegemoet, schaatsen onder de armen. Achter hem lopen een vrouw en drie kleuters. Eén van hen jammert, het gezichtje geschminkt als dat van een poes.

De zon is inmiddels weg. De wandelaar en ik nemen afscheid van elkaar, onze gezichten rood van de kou. ,,Dank u wel’’, zeg ik. Zonder hem was ik vast verdwaald. Verdwaald en bevroren op het Laarzenpad.

Els Blom

Route: Laarzenpad Naardermeer
Lengte: ongeveer 6,5 kilometer
Begin en einde: Naardermeer in Naarden
Parkeren: bijvoorbeeld bij de Verlengde Fortlaan in Naarden
Route: voor een groot deel niet toegestaan voor honden