De schoonheid van Kattendel en Wulpenheul. Zondag genoten duizend deelnemers van de 40ste Nationaal Park Winterwandeling. De paden in, de lanen uit, langs 't Wed, Hazenberg, Parnassia en Schotse Hooglanders.
Het weer is helder en fris. Wandelaars rusten uit onder kale witte berken. Treuren om een duinkonijn met myxomatose. Speuren naar Liguster, Ooievaarsbek en Het Oude Besje. Men kan vijf of twintig kilometer wandelen. De één drentelt, de ander marcheert door het wonderschone duinlandschap. De wandelaar wandelt zelden zwijgend. Men babbelt, praat en kwebbelt dat het een lieve lust is. ,,Ik had gedacht dat ik zou struikelen over de damherten'', beweert Jos Holdorp (66), ,,maar ik heb er geen een gezien. Ik denk dat ze allemaal in de woonkernen bivakkeren.'' Holdorp traint voor de vierdaagse van Nijmegen. Toos van der Weijden (53) loopt met hem mee. ,,We doen dit voor het eerst'', zegt ze. ,,We zijn met een clubje mensen. Nu is het nog gezellig en praten we honderduit. Maar misschien vallen er straks grote stiltes en komen we erachter dat we elkaar niet kunnen dulden.''
Rob de Zwart (46) van de organisatie deelt bij De Zandwaaier vandaag bijna tweeduizend 'bakkies leut' en evenveel stukjes hotelcake uit aan de wandelaars. ,,Koffie en cake net als bij een begrafenis'', grapt hij. Ook de snert gaat grif naar de inwendige mens. Een mevrouw vist uit haar erwtensoep de stukjes worst. ,,Ik wil vegetarische snert.''
Wandelschoenen zijn van cruciaal belang. ,,Ze moeten goed stevig rond de enkels zitten'', vertelt Bea Groll (46), ,,anders ga je na een paar kilometer al strompelen.'' Ans en Gerard van Tol (64) lopen met stokken. Veertig jaar zijn ze getrouwd. ,,We bepraten en becommentariëren nog steeds van alles met elkaar'', beweert Gerard geestdriftig. ,,In de loop der jaren is er niets sleets of cynisch in onze conversatie gekropen.'' Ans glimlacht. ,,Al ontkom je na veertig jaar samenzijn niet aan een milde ironische ondertoon.''
De 71-jarige Corry Boon uit Den Helder wandelt door het rulle zand rond 't Wed. ,,Ik loop alleen'', vertelt ze. ,,Mijn vriendinnen hadden geen zin. Ik vind het prima zo. Natuurlijk ga ik tijdens zo'n wandeling wel eens even zitten. Ik geniet van alles wat ik zie. Als je niets meer doet, moet je weten, is het snel afgelopen met je. Ik wil nog niet verwelken achter de Vrouwentongen"
RON SCHOLTE