Na de doodstraf moet ook levenslang afgeschaft worden, een beschaafde samenleving doet niet aan marteling | commentaar

In 1989 maakte Loi Wah Chung een einde aan het leven van een compleet gezin in Rotterdam. Vader, moeder en twee kinderen. Zelf ontkent hij tot op de dag van vandaag, maar de rechtbank achtte de beschuldiging afdoende bewezen en veroordeelde Chung tot levenslang.

Nederland is het enige land in de Europese Unie waar een levenslange gevangenisstraf ook daadwerkelijk levenslang betekent. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) vindt zo’n straf inhumaan als de veroordeelde geen hoop op gratie en vrijlating behoudt.

Daarom werd woensdag in kort geding bepaald of Chung in aanmerking komt voor gratie. Het laatste verzoek werd door minister Sander Dekker, die zestien jaar was toen de moordpartij plaats vond, afgewezen. Waarom is volgens zijn advocaat volstrekt onduidelijk. Formeel voldoet Nederland aan de eis van het Europees Hof dat levenslang gestraften perspectief op gratie moeten hebben. In feite is die gratie nimmer verleend.

In 1860 werd in Nederland de laatste executie uitgevoerd. Joannes Nathan, die zijn schoonmoeder vermoordde, werd toen opgehangen. Tien jaar later werd de doodstraf afgeschaft. Executies vonden daarna alleen plaats in het kader van het oorlogsrecht. De rechtstaat Nederland bediende zich niet langer meer van wraak, maar richtte zich op een veilige terugkeer in de samenleving. Een kwestie van beschaving.

Wanneer een levenslang gestrafte geen gevaar meer is voor de samenleving moet er perspectief op vrijheid zijn. Onder strenge voorwaarden. Een gevangenisdeur mag nooit definitief op slot. De rechtstaat mag niet moorden, maar ook niet martelen.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.