Premium

Een kwestie van mildheid en genade | Column Har Meijer

Afgelopen maandag zwom ik tussen de bodysurfers in een milde zee. Herinneringen wellen op aan die fatale elfde mei.

Een week later zijn zeven van hun meest intieme vrienden in Scheveningen bij het noordelijk havenhoofd samen gekomen. Op de boulevard wordt geapplaudisseerd. Ze slaan de armen om elkaar heen en wandelen over het strand naar de kabbelende zee. Vlak voor hen dobberen op de golven twee doodskisten. Wat een contrast met het woeste water een week eerder. Langzaam waden ze richting de doodskisten. Dan springen ze zeven keer over een golf heen, een Braziliaanse traditie. Bij elke golf doen ze een wens. Dat na de lichamen van Joost, Sander, Max en Pim ook Mathijs wordt gevonden. Diens dode lichaam zwerft nog altijd ergens in de onberekenbare zee. Een week eerder waren de vijf ’s avonds om zes uur bij het noordelijk havenhoofd samen gekomen om het surfseizoen te openen. Kiten ging niet door de stormachtige noordenwind, dus gingen ze op hun bodyboards de kolkende zee in. Lachende koppies, een laatste knuffel. Na een paar stappen werden ze al geconfronteerd met het metersdikke zeeschuim. Sloeg daar de paniek al toe? Waar waren hun makkers? Vloekten ze en scholden ze? Schreeuwden ze om hulp? Baden ze? Gutste het eerste schuim door hun naar lucht happende monden al hun lijf binnen? Hier hadden ze niet op getraind. Nog een keer kwamen ze boven, toen werd het stikdonker. Ze overleden eenzaam en alleen, net als zovelen in het verpleeghuis.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.