Speuren naar dat verscholen shot van je geliefde in het publiek van een tv-uitzending | column

Joost Prinsen

Op 5 januari 2018 gaf Rob de Nijs een concert in het Concertgebouw van Amsterdam. Er zijn opnames van gemaakt. In het publiek zaten Frits Spits en zijn vrouw Greetje. Ik lees ’Alles lijkt zoals het was’, het boek dat Frits schreef na Greetjes dood.

Over die opname schrijft hij : „Ik schuif het pijltje op mijn beeldscherm terug en weer vooruit. Terug. Vooruit. Zet het beeld weer stil. Ik zie mensen genoeg in de zaal, soms heel duidelijk uitgelicht. (...) Voor de zoveelste keer schuif ik het pijltje terug, zet het beeld op pauze, maar hoe ingespannen ik ook kijk en zoek, ze blijft onzichtbaar.”

Smartelijke tekst maar erg begrijpelijk. Het is zo herkenbaar: een geliefde willen zien in een toevallig geschoten opname van televisie of film. Die vier seconden in het publiek van Ajax, in de zaal van ’Eén tegen honderd’ of tijdens een reportage van Pinkpop. Beelden die terug te halen zijn op bij voorbeeld ’Uitzending gemist’.

Raar is dat. Er kunnen allerlei opnames zijn van de vakantie, het personeelsuitje of de verjaardag. Maar die zijn met opzet gemaakt. Van jou met hooguit wat vrienden of familie die mee staan te zwaaien. Maar het verscholen shot van je geliefde in het publiek van een tv-uitzending, is waarom weet ik niet, waardevoller. Officieel vastgelegd of iets dergelijks.

Het heeft ook een navrante kant. Ik denk aan een joodse vriend van me. Ik kwam hem ooit tegen tijdens een bevrijdingsfestival. „Gisteren dodenherdenking op de televisie”, zei hij, „dan zit mijn moeder weer heel de dag voor de buis. Worden er van die zwart-wit filmpjes vertoond. Amateuropnames van de jodenvervolging. Zit ze te kijken of ze misschien haar zusje ziet of haar ouders bij de trein of bij de Hollandsche Schouwburg of zo. Zijn vermoord in Auschwitz. Maar ze ziet ze nooit. ’Ga naar wat vrolijkers kijken of een stukkie wandelen’, zeggen wij dan. Maar dat doet ze niet.”

Van mijn eigen vrouw heb ik zegge en schrijve één opname op film. Tijdens een verjaardagsetentje schuift de camera langs haar terwijl ze het bord van onze kleinzoon een beetje verschuift. Een man of tien zingt ’Lang zal zij leven’.

Er is geen geluidsopname van haar. Ik kan me wel voor mijn kop slaan dat we zelfs tijdens de laatste weken van haar leven er niet aan gedacht hebben om iets van haar op film vast te leggen. Ik heb alle videofragmenten op mijn mobieltje een voor een minutieus bekeken maar ze blijft onzichtbaar.

Daarom begrijp ik Frits zo goed. Met het pijltje terug en weer vooruit. Wanhopig op zoek naar een glimp van zijn Greetje in een uitverkochte zaal van het Concertgebouw.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.