Een sporticoon zijn, het lijkt zo aantrekkelijk. Totdat een depressie de tol van de roem is

Michael Phelps.

Michael Phelps.© Foto AP/Matt Slocum

Marco Knippen

Een sporticoon zijn, het lijkt zo aantrekkelijk. Het succes lacht je toe, het geld stroomt binnen, de adoratie is immens.

Maar ga er maar aan staan, want er is ook de andere kant van de medaille: het verstikkende verwachtingspatroon, de druk van de media, het geleefd worden en de daaruit voortvloeiende fysieke en geestelijke uitputting, de leegte na geleverde topprestaties en de innerlijke eenzaamheid.

Tennisster Naomi Osaka gaf eerder dit jaar tijdens Roland Garros aan psychisch in de knoop te zitten en trok zich om die reden terug uit het grandslamtoernooi in Parijs. Ook ontboezemde ze na haar triomftocht op de US Open in 2018 in de greep van depressies te zijn geraakt. De tientallen miljoenen dollars die sindsdien op haar rekening werden bijgeschreven, verzachtten die zielenpijn geenszins.

Als iemand weet hoe Osaka - die als de trots van Japan aan de Spelen in Tokio meedeed maar na een vroege aftocht bijtende kritiek moest incasseren - zich moet voelen, is het Michaël Phelps wel. De Amerikaanse zwemmer, met 28 medailles (waarvan 23 keer goud) de grootste olympiër aller tijden, kampt al langer met neerslachtigheid.

In een open brief schreef hij vorig jaar: ,,Deze strijd heeft geen eindstreep.’’ Het ging vooraf aan de documentaire The Weight of Gold, waarin Phelps - en hij niet alleen - spreekt over de mentale tol die hij betaalde en de gewetensvraag die hem bezighoudt: Wie ben ik buiten het zwembad?

Met zijn openheid probeert Phelps het taboe op geestelijke nood onder topsporters te doorbreken. ,,Bij mij viel een enorme last van me af toen ik er voor het eerst over sprak’’, benadrukte hij. Daarom spoort hij nu anderen aan hetzelfde te doen, een boodschap die steeds nadrukkelijker navolging krijgt.

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.