TOP buffelt naar winst in korfbalfinale

Tessa de Wekker sportredactie@leidschdagblad.nl
Amsterdam

Buffels. Daarmee vergeleek trainer Jan Niebeek zijn spelers tijdens de voorbespreking. Een goed gekozen vergelijking, want buffelen moest TOP/Quoratio tijdens de finale tegen PKC. Ondanks een snelle grote acherstand bleef het team bij elkaar en na een zinderend slot pakte TOP de derde landstitel in de clubgeschiedenis.

Lang zag het er in een kolkende Ziggo Dome echter naar uit dat TOP net als vorig seizoen genoegen zou moeten nemen met het zilver. PKC startte, na een snelle 2-0 voor TOP overigens, briljant. De schoten van de Papendrechters waren loepzuiver. Zelfs vanaf bijna de zijlijn vond met name Richard Kunst de korf feilloos. Binnen vijf minuten was het 7-2 en een afgang voor TOP dreigde.

Bij TOP lukte vrij weinig. Het grootste probleem zat hem in de rebound. Na één aanval waren de Sassenheimers de bal steevast kwijt. PKC daarentegen kon blijven herhalen, zo goed stonden de Papendrechters af te vangen. Tel daar nog wat passfouten van TOP bij op en een dikke nederlaag hing in de lucht.

Toch vocht TOP zich terug in de strijd. ,,We bleven aan het elastiekje hangen’’, verwoordde aanvoerder Mick Snel het mooi. Want hoe goed PKC ook speelde, het lukte niet het touwtje waarin TOP bungelde door te knippen. Dat gaf de Sassenheimers op de tribune en in het veld hoop. En hoop doet leven. Mooi was het allemaal niet, maar TOP hield wonder boven wonder de schade beperkt en kwam voor rust zelfs terug tot vier punten (17-13).

Niebeek herhaalde het verhaal over de buffels nog eens. ,,Als buffels worden aangevallen door leeuwen, dan blijven ze bij elkaar. Ze richten hun hoorns naar buiten, naar de vijand. Wij moesten ook koste wat kost bij elkaar blijven als team. Dat hebben we gedaan. Het ging voor rust niet goed, we hielden ons niet aan afspraken, maar we zijn het wel als team blijven doen’’, zei Niebeek trots.

Rustig sprak hij in de kleedkamer tot zijn team. Hij herinnerde spelers aan de afspraken, met name de druk die ze de spelers van PKC op moesten leggen. Het hielp. Kunst kreeg geen milimeter ruimte meer van Mick Snel. De rebound ging beter en Celeste Split knalde er meteen twee in, waar ze voor rust al haar schotpogingen zag stranden.

Punt voor punt knokte TOP zich terug. De hoorns werden op PKC gericht, dat bizar genoeg lamgeslagen leek. Werkelijk niets lukte meer bij de Papendrechters. In twaalf minuten tijd scoorden ze maar eenmaal, en dat was nog uit een strafworp ook. ,,Wij gaven meer druk, maar zij schoten ook veel minder’’, zei Barbara Brouwer. ,,Bizar’’, vind Rianne Echten. ,,We wisten dat PKC altijd een periode heeft dat het minder loopt bij ze. Maar die duurde nu wel heel lang. Gelukkig voor ons.’’

Met nog een kwartier te gaan dichtte TOP het gat (18-18). Nick Pikaar scoorde de gelijkmaker en balde zijn vuist richting het TOP-publiek. Het publiek sleepte de ploeg door het laatste bloedstollende kwartier heen, waarin ook PKC weer een paar doelpunten maakte en het gelijk op ging. Een minuut voor tijd bezorgde Echten TOP met een droge knal de derde titel in de clubhistorie. De buffels hadden stand gehouden.

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.