Einde der Leidse voetbaltijden?

Jaap Visser

Een uit de kluiten geschoten graafmachine trekt mijn aandacht wanneer ik over de Oegstgeesterweg fiets. Het gevaarte staat in de Kikkerpolder, ik schat zo’n beetje in de middencirkel van het hoofdveld van UVS. Het zal toch niet dat…? Dus wel. Het monster met zijn grijpgrage arm heeft korte metten gemaakt met historische voetbalgrond. Zou Piet Kantebeen van dit veldverwoestingsplan hebben geweten, hij zou zijn graf hebben verlaten om de dragline hoogstpersoonlijk een halt toe te roepen.

Leidse Piet, geboren in Rijpwetering, was een makkelijk scorende spits in de vooroorlogse kampioensploegen van Feyenoord. Na de oorlog werd hij trainer van UVS en dat bleef hij tot het begin van de jaren zeventig toen Uit Vriendschap Saâm een mooi aanvallende topploeg in het amateurvoetbal was.

Het UVS van Kantebeen was een bezienswaardigheid op de zondagmiddag en zocht in zijn stijlvolle stadionnetje aan de zoom van de Leidse Hout steevast hartstochtelijk de aanval.

Een enkele keer lukte het mij op de dag des Heeren aan de aandacht van mijn ouders te ontsnappen en het verbod op de zondagsport te trotseren. Dan fietste ik van Leiderdorp naar de Oegstgeesterweg en wurmde mij de massa in. Zo drong ik het domein van UVS binnen en vergaapte mij op de volgepakte tribunes aan het dartele blauw en wit.

Overmaas, De Musschen, Neptunus, dicht op die fijne grasmat kon je de tegenstanders van UVS zien sidderen voor de ziedende schoten en knallende kopstoten van Gerard Désar. Als doelman in wording kon ik mijn ogen niet afhouden van Wijnand Sloos die de hoge ballen met speels gemak plukte. Ik zag Bart Lardé die etterbak van de tegenpartij even duchtig mores leren en Leo Holl onweerstaanbaar dribbelen.

Ik beklim de aarden wal van wat ooit de staantribune aan de stadszijde was en tuur over de woestenij waar vermaledijd kunstgras zal verschijnen. Ik denk aan die ene droomwedstrijd die ik hier als jeugdkeeper van RCL tegen het hoger aangeslagen UVS speelde. Op deze plek heb ik Aad Neuteboom, Hans van Leeuwen en Mario Faber zien excelleren en zoon Lev, onlangs nog, moegestreden en met schitterende groene vegen op zijn witte UVS-broek het kleedlokaal zien opzoeken. En nu is Leidens meest gewijde voetbalplek volkomen verruïneerd, aarde zonder gras, aarde zonder toekomst. Of gaat dat kunstgras een nieuwe hoogtij in het Leidse voetbal brengen?

Hoewel de rubbermat in grote voetballanden geen enkel terrein wint, ruilen wij onze natuurvelden in rap tempo in voor stinkende namaak, zoals bij UVS, de 101-jarige die er het zieltogen mee wil afwenden. En in een verbeten streven naar vernieuwing is in één moeite door afgerekend met de klassieke entourage van dat veld met zijn rijke verleden. De graafmachine moet een weg naar herstel banen, maar het voelt alsof hij het einde der Leidse voetbaltijden is komen bewerkstelligen.

Reageren: jaap@kickuitgevers.nl

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.