’Ik ben denk ik tegen een walvis aan geknald’

Roy Hazenoot
Wassenaar

Al drie weken zit Mark Slats uit Wassenaar met zijn roeiboot Peanuts in zijn eentje op de Atlantische Oceaan. Achter hem ligt drieduizend kilometer water en voor hem nog zo’n tweeduizend kilometer. Hij is net over de helft van zijn recordpoging om als snelste ooit van Europa naar Amerika te roeien.

Hoewel, helemaal alleen op het water is hij niet. Voor hem, uit het zicht, varen twee viermansboten en achter hem de twintig resterende deelnemers aan de Talisker Whiskey Atlantic Challenge. Van de soloroeiers is Slats met afstand de snelste.

Ook het dierenrijk laat van zich horen op zee. „Ik ben denk ik tegen een walvis aan geknald”, zegt Slats door de satelliettelefoon. Op de achtergrond is het water te horen dat tegen de boot klotst. De verbinding is kraakhelder. Hij lijkt eerder uit Wassenaar te bellen dan van de Atlantische Oceaan.

Moby Dick

„De walvis is tegen de zijkant van mijn boot gebotst toen ik net ging slapen”, verduidelijkt de waaghals de aanvaring. Vermoedelijk lag het reusachtige beest net als Slats te slapen. De dieren doen dat aan de oppervlakte zodat ze kunnen blijven ademen.

Het roeibootje van de Wassenaarder maakt geen geluid waardoor de walvis zich waarschijnlijk een ongeluk is geschrokken toen hij werd aangevaren.

„Het was echt een gigantische klap. Ik werd met mijn hoofd bij het voeteneind wakker, al mijn spullen waren losgeraakt en zelfs de antenne op het dak lag eraf.” Slats had geluk. Hij hield er alleen een pijnlijke elleboog aan over en zijn boot kon na de aanvaring met de achterneef van Moby Dick door.

Zware dagen

De durfal ging de eerste twee weken als een speer, maar heeft het de laatste paar dagen wat lastiger. „De feestdagen zijn helemaal langs me heengegaan. Ik was te druk.”

De roeiboot van Mark bestaat uit een kleine kajuit en een dek waarop het roeimechanisme is gebouwd.

De roeiboot van Mark bestaat uit een kleine kajuit en een dek waarop het roeimechanisme is gebouwd.© Foto’s Mark Slats

Waar in Nederland de buikjes vol werden gegeten, de champagneflessen werden ontkurkt en vuurwerk werd afgestoken, daar roeide Slats met de ziel onder zijn arm over de eindeloze plas water die Amerika van Europa scheidt.

„Ik heb echt een paar heel zware dagen gehad. Als je je even slecht voelt, dan wordt gelijk alles slechter. Ik was bijvoorbeeld te moe om te eten. En als je niet eet, word je juist nog moeër.”

De Wassenaarder vermoedt dat zijn problemen door slaapgebrek worden veroorzaakt. „Ik kreeg gewoon hallucinaties. Op een gegeven moment roeide ik door een winkelstraat, dan weer door het bos. Ook kwam er een man uit het water die mijn boot probeerde te pakken. Dat was echt een heel vreemde ervaring.”

Mentaal en lichamelijk begint Slats weer een beetje op te krabbelen. „Gelukkig voel ik me nu weer een stuk beter.”

Row4Cancer

Hij voelt zich gesterkt door de goede race die hij roeit en het geld dat hij ophaalt voor zijn goede doel.

Via zijn initiatief Row4Cancer helpt hij een project van het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis om kankermedicijnen betaalbaarder te maken. Er is bijna vijftienduizend euro opgehaald. „Echt mooi”, zegt hij opgewekt.

Verder ligt hij op schema om het racerecord soloroeien met dagen te verbeteren. Hij maakt zelfs kans een plekje te veroveren in het Guinness Book of Records. „Dat zou helemaal gaaf zijn. Ik ga ervoor.”

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.