Tennissen tot heel diep in de nacht bij Strooplikkertoernooi

Hielke Biemond
Langeraar

Er staan dranghekken op de weg in Langeraar. Dat kan in het bescheiden dorp maar één ding betekenen: het jaarlijkse Strooplikkertoernooi is in volle gang.

Bekende namen komen er niet in actie. Sportief interessante partijen zijn er niet of nauwelijks, want categorie 5 is het plafond. Toch behoort het tot de populairste tennistoernooien van de regio. De hele week door zijn de vijf banen van Tennisclub Langeraar permanent bezet, tot diep in de nacht. Het is geen zeldzaamheid dat de laatste partijen pas rond 3 uur zijn afgelopen.

Tot klachten van omwonenden leidt dat niet, want die zijn er niet. Ook deelnemers maken er geen punt van. Zij zijn al lang blij dat ze mee mogen doen, want de jonge toernooileider Daan van der Pijl (22) heeft bijna vijftig mensen moeten uitloten, waaronder leden van de eigen vereniging. Die ondankbare taak kwam hem op boze e-mails te staan. Ondanks zijn sociale karakter vindt hij het naar eigen zeggen niet moeilijk om nee te verkopen.

Combinatie

Voor het derde jaar bekleedt Van der Pijl, die vorige week zijn studie logistiek afrondde, de functie van toernooileider. Hij woont niet ver van het sportpark, waar hij in de toernooiweek dagen van minstens twaalf uur maakt. Tussendoor staat hij op de baan, als niet onverdienstelijke deelnemer. Die combinatie gaat hem ogenschijnlijk soepel af. ,,Ik ben jong’’, klinkt het lachend.

Vermoeidheid voelt Van der Pijl nauwelijks, ook niet als hij in de brandende zon tennist. Bewust heeft hij zijn wedstrijd op het heetste moment van de dag ingepland om niet de schijn te wekken dat hij misbruik maakt van zijn positie.

Als voetballer van het eerste elftal van dorpsclub Altior is Van der Pijl gepromoveerd naar de derde klasse. Maar diep in zijn hart voelt hij zich nog net iets meer tennisser. Een half jaar is hij al bezig met de voorbereidingen op het Strooplikkertoernooi. Hij heeft de luxe dat de deelnemerslijsten zich vanzelf vullen.

Ongedwongen

Het zelfverklaarde ’gezelligste toernooi van de regio’ is zelfs populair bij tennissers van ver buiten Langeraar. Het zal de ongedwongen sfeer zijn, denkt Van der Pijl. Niet alleen de banen zijn permanent bezet, ook het overkapte terras.

Partijen die in de regel niet bepaald een lust voor het oog zijn, worden nauwlettend gevolgd. Soms klinkt applaus, of gejuich. Op vrijdag was het er net Wimbledon. Toen speelde iedereen in het wit, het kledingvoorschrift voor het grote feest van die avond in het houten clubhuis.

Ook het onderscheidende beloningssysteem geeft het toernooi aantrekkingskracht. De vroegere scheldnaam voor inwoners van Langeraar, die vanwege de armoede in het dorp de laatste druppel uit de pot likten, wordt gecultiveerd. Alle deelnemers krijgen een pak stroopwafels. Voor de winnaars staat een felbegeerde Strooplikker klaar, een in brons gegoten beeldje.

Dit jaar wordt die traditie, bij wijze van revolutionair experiment, voorzichtig losgelaten. Deels is dat uit financiële overwegingen: de beeldjes worden steeds duurder. Bovendien merkt Van der Pijl dat de jonge generatie er niet altijd op zit te wachten. Vandaar dat nu ook voor een waardebon kan worden gekozen. Dat zal een Langeraarder nooit doen, want in het dorp hebben de beeldjes meer status dan een Oscar.

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.