Meesterkraker Maurice Kemp krijgt kluizen van de Leidse Meelfabriek klein

Leiden

Zo romantisch als veel mensen denken, is het beroep ’meesterkraker’ beslist niet. Uren lang boren en buffelen, stof en gruis. En als die dikke deur eenmaal open gaat, stuit je opnieuw op een deur of een dik hek. ,,Het is vooral veel geduld hebben. En het juiste gereedschap’’, zegt kluisspecialist Maurice Kemp uit Eindhoven.

Zo romantisch als veel mensen denken, is het beroep meesterkraker beslist niet. Uren lang boren en buffelen, stof en gruis. En als die dikke deur eenmaal open gaat, stuit je opnieuw op een deur of een dik hek. ,,Het is vooral veel geduld hebben. En het juiste gereedschap’’, zegt kluisspecialist Maurice Kemp uit Eindhoven.

Eigenaar Ab van der Wiel van de Leidse Meelfabriek kreeg, toen hij het complex aan de Zijlsingel kocht, twee emmers vol met sleutels. Daar zaten ook een paar hele lange sleutels bij: die van de kluizen. Twee massale kluisdeuren zitten er in het directiegebouw: een in de directiekamer en een in de ruimte van de administratie. Van der Wiel heeft ooit in de kluizen gestaan, meer dan twintig jaar geleden. Goud of ander fortuin verwacht hij niet. ,,Ik weet wel dat er onder andere blauwdrukken in lagen.’’ Maar erbij komen kan hij al jaren niet meer: de sleutels raakten zoek bij een verhuizing.

Overuren

Van der Wiel vond de gesloten deuren interessant genoeg om kluisspecialist Kemp in te huren. Die maakte woensdag overuren. De bedoeling is dat straks, als het monumentale pand is gerestaureerd, ook de kluizen weer kunnen worden gebruikt. Een lompe tactiek - bijvoorbeeld de slijptol - is daarom geen goed idee.

Kemp opent woensdag de aanval op de deur in de administratieruimte. Die is half zo dik als het 50 centimeter dikke gevaarte in de directiekamer. De meesterkraker moet een gaatje boren om het slot te kunnen openen. ,,Zonde om dat in die prachtige deur in de directiekamer te doen’’, zegt hij. ,,Die wil ik van binnenuit openen zodat er minder schade is.’’

Het verhaal gaat namelijk dat er een verbinding zit tussen de twee kluizen, een mansgat vlak onder het plafond. ,,Dat zou goed kunnen’’, zegt Kemp. Maar hij weet ongezien al zeker dat die doorgang ook beschermd is door opnieuw een kluisdeur. ,,Anders heeft die deur van 50 centimeter geen zin.’’

,,Een zestien klaviers Lips slot’’, heeft Kemp al snel uitgevogeld. Hij weet precies waar de pal zit, die hij ’onschadelijk’ moet maken. Op die plek gaat de metaalboor in de deur. ,,Op zo’n slot verslijt ik een stuk of tien boortjes’’, zegt hij, terwijl hij aan het boren slaat. Lange tijd later hoort hij de ’klik’. ,,Het gevoel als je die ’klik’ hoort... Dat is elke keer weer bijzonder’’, verzucht hij. De deur laat hij nog even dicht. ,,Het interesseert me niet wat er in ligt. Dat is aan de eigenaar’’, zegt hij terwijl hij op Van der Wiel wacht.

Schatkamer

Eenmaal binnen in deze eerste schatkamer, krijgen zowel de eigenaar van de Meelfabriek als de meesterkraker gelijk. Er liggen blauwdrukken en tekeningen van eerdere architecten. En er is een mansgat. Maar daar zit inderdaad een halve meter dikke kluisdeur in en daarachter een stalen hekwerk.

Als die hun tegenstand eindelijk opgeven, staan er voor het eerst in een paar decennia weer mensen in de directiekluis. Opnieuw geen fortuin, maar wel kleine schatten: Er liggen stapels foto’s en oude handgeschreven toespraken van de directeur. Zijn kasboekjes, nauwgezet bijgehouden in een pietepeuterig handschrift. En de agenda van Arie de Koster uit 1944. Er staan behalve afspraken ook onder andere dollarkoersen in. En teksten als ’De strijd voor nieuwe maatschappijvormen. Gerbrandy’.

Het werk van Maurice Kemp zit er dan nog niet op. Hij is nog lang bezig om die laatste deur te openen.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.