’Christa’s naam moet altijd blijven voortbestaan’

Aad Rietveld
Leiderdorp

Paco Busteros León is Mexicaan, maar nestelde zich voor zijn grote liefde in Leiderdorp. Ze leefden niet lang en gelukkig, want Christa Mensert overleed in 2009 op 43-jarige leeftijd aan asbestkanker. Haar naam leeft voort. Morgen wordt de vijfde Christa Mensert Memorial Ride gefietst. De opbrengst is bestemd voor onderzoek naar deze nog vrij onbekende ziekte.

Leiderdorp

,,Hoe een Mexicaan in Leiderdorp terechtkomt? Dat is een lang, blond verhaal. Ik was hier als zo veel jongeren met een rugzak aan het rondreizen. Op een gegeven moment zat ik in zo’n vies hostel in Amsterdam, mijn kleding stonk... dus belde ik een tante in Leiderdorp, of ik bij haar mocht komen logeren. Dat mocht. We zouden ’s avonds naar een concert gaan. En wie komt er als oppas binnenlopen? Christa. Het was liefde op het eerste gezicht.

We besloten samen dat we in Nederland zouden blijven. Ik kon als vormgever overal mijn ding doen, voor haar als pedagoge lag dat anders.’’

Aanpassen

,,Ja, natuurlijk moest ik me aanpassen. Heel normaal, toch? Je moet ook een beetje moeite doen als je in een land ’te gast’ bent. Het ging me vrij makkelijk af. Ik was ook jong en had niet zoveel moeite met talen.

Nou heb ik ook geluk gehad. De ouders van Christa hadden een heel groot huis en wij konden ons nestje op hun bovenverdieping bouwen. In het begin had ik allerlei baantjes als vakkenvuller, papierrecycler en als winkelbediende bij een drogisterij. ’s Avonds deed ik de Kunstacademie. Als je kansen niet pakt die voor je liggen, dan kom je er niet. Uiteindelijk ben ik vormgever geworden.’’

Discriminatie

,,Ik heb me hier nooit gediscrimineerd gevoeld. Soms begrijpen mensen me niet – ik heb natuurlijk ook een accent – maar ik heb er geen moeite mee om iets te herhalen. Niet iedereen is even geduldig.

Ook bij het organiseren van de Memorial Ride merk ik niet dat mensen me anders behandelen omdat ik buitenlander ben. Het zal aan mij liggen, misschien ben ik te naïef, maar zodra mensen merken dat je voor een goed doel bezig bent, is het goed. Waar ze in het begin nog iets hadden van ’een fietstochtje’, daar gaat dit na vijf jaar z’n vruchten afwerpen. Ze vertrouwen me. Ze weten dat het een jaarlijks terugkerende traditie is geworden. Er stáát iets.’’

Christa?

,,Eigenlijk heel simpel: Christa was een vreselijk lieve vrouw. Ze koos altijd voor het bijzondere. Dat begon al bij de keuze voor mij, een Mexicaan! Dat is me natuurlijk wel een keuze! En zo ging het maar door.

Ze had pedagogiek gestudeerd, maar koos ervoor om peuterjuf te blijven. Dat was haar ding. Bijna twintig jaar heeft ze voor kleintjes gezorgd. Vandaar dat zoveel mensen haar kenden.

Och jee, ze was zo bekend. Ik ging ook zelden mee boodschappen doen, want dan kwam je nooit meer thuis.’’

Ziekte

,,Christa werd in 2006 ziek. Het begon met een klaplong. Na een biopsie bleek dat ze longvlieskanker had: een mooie term die mensen gebruiken die weten wat asbestkanker is.

Dan ga je een heel traject in. Een traject waarvan je bij voorbaat weet waar het eindigt, want de specialisten zeiden meteen dat Christa sowieso was opgegeven. Drie maanden tot een half jaar gaven ze haar. Ze konden het hooguit met een paar maanden rekken.’’

En toen

,,Uiteindelijk zijn we voor een speciale behandeling naar Duitsland gegaan. Die sloeg wonderwel aan. Christa heeft nog drie prachtige jaren gehad, met een fantastische kwaliteit van leven. Ze is uiteindelijk niet eens aan de tumor, maar aan een longinfectie overleden. Dat was afgelopen week precies vijf jaar geleden.

Het voordeel als je geliefde langdurig ziek is: dat je elkaar nog zoveel kunt vertellen. Christa stond heel positief in het leven. Ze had buitengewoon veel aandacht voor en was zeer betrokken bij andere mensen. Ze wilde dat het leven dóór ging. In plaats van bloemen bij haar uitvaart wilde ze graag dat mensen geld doneerden aan het Instituut Asbestslachtoffers. Toen ik het bedrag overmaakte, dacht ik: dat is toch mooi. Daar komt het idee ook vandaan om voortaan elk jaar een fietstocht te houden.’’

Botte pech

,,Waarom juist Christa, een jonge vrouw van veertig, deze ziekte kreeg? Het is een ziekte die meestal alleen oudere mannen treft, die langdurig met asbest in aanraking zijn gekomen. Gewoon botte pech. Ze heeft nooit met asbest gewerkt – dat is allemaal uitgezocht door de Stichting Kinderopvang Leiderdorp, waar ze werkte. Is ze ergens geweest waar ze toevallig een vezel heeft ingeademd? Niemand die het weet.

Het wrede aan het verhaal is dat ik altijd degene was die rookte en van een borrel hield. Zij leefde juist heel voorzichtig.

Mijn eerste vraag aan de specialist was: ’Heeft ze het gekregen omdat ik rook?’ Dat was gelukkig niet zo. Maar ik ben op dat moment wel radicaal met roken gestopt. Je ziet het maar. Daarom is het zo belangrijk om te genieten van wat er is, om echt blij te zijn met wat je hebt en je daar constant van bewust te zijn. Kleine dingen zijn voor mij heel belangrijk geworden.’’

Niet belangrijk

,,Weet je waarom ik me nu zo inzet voor het hele gebeuren, die fietstocht voor het Instituut Asbestslachtoffers? Omdat ik weet dat er niet genoeg geld is voor onderzoek naar deze ziekte. Er zijn in Nederland maar vier- tot zevenhonderd slachtoffers per jaar. KWF maakt een bepaalde verdeelsleutel van het geld dat er binnenkomt. Dat is heel logisch. De meeste mensen krijgen huid-, borst- of prostaatkanker. Daar gaat de grootste geldstroom dan ook naar toe. Asbest is niet zo’n belangrijke post voor KWF.’’

Geduld

,,De eerste keer kwamen er 80 deelnemers, grotendeels vrienden, familie en collega’s, die heel erg bij haar betrokken waren. Maar de Memorial Ride groeit elk jaar weer. Nu hebben we alweer de vijfde keer. Vorig jaar kwamen er 160 fietsers. Ik had er nog meer verwacht, maar ik moet geduldig zijn. Dit jaar? Geen idee. Omdat de schoolvakanties in deze regio zo laat waren, kwamen de vergunningen pas heel laat binnen. Ja, blijkbaar waren alle ambtenaren die er over gingen, ook met vakantie. Dan kun je dus pas laat beginnen met de hele campagne. Maar ik wil hier geen kwaad woord over zeggen, want ik moet alle respect hebben voor mensen die hun werk doen. Ik heb hier weer van geleerd. De volgende keer begin ik een half jaar van tevoren. Zo leer ik elk jaar weer wat bij.’’

Traditie

,,Je merkt nu, na vijf jaar, dat de Christa Mensert Memorial Ride serieus wordt genomen, echt een begrip is geworden. Veel vrijwilligers hoef ik niet te bellen, ze komen zelf. Dit jaar zijn het er 25! Steeds meer sponsors bieden zich spontaan aan. De mensen zien dat het niet alleen maar gaat om iemand die verdrietig is omdat zijn meisje er niet meer is. Het is veel meer. Ik vind het prachtig dat door die tocht de naam van Christa ieder jaar terugkomt. Zelfs als ik er straks niet meer ben, moet haar naam blijven voortbestaan. Voor haar ouders en al die mensen voor wie zij iets betekende, is de Ride ook een manier om haar te herdenken.

Daarnaast kunnen we met die donaties haar lotgenoten helpen. Honderd procent van de opbrengst gaat naar onderzoek. En Leiderdorp heeft er weer een ongedwongen, sportief evenement bij.’’

Eén spuitje

,,De laatste weken heb ik de tocht zelf ook al vaak gereden. Alles moet gecontroleerd: de bewegwijzering, alle obstakels, de posten. Er zijn 25 vrijwilligers met 25 verschillende karakters die begeleiding nodig hebben. Zelf kan ik op ’de’ dag dus helaas niet meerijden.

Je zou het misschien niet zeggen als je naar mijn postuur kijkt, maar ik fiets acht- tot twaalfduizend kilometer per jaar. Maar omdat ik een cortisonespuit heb gehad na een val van een mountainbike, ben ik in twee maanden meer dan twintig kilo aangekomen. Ik legde eerst het verband niet, maar hoorde later van mijn huisarts dat die gewichtstoename door cortisone komt. Het voelt helemaal niet lekker. Het is heel lastig om het er af te krijgen, maar het komt goed.’’

Karakter

,,Ik ben een hele vrolijke jongen, iemand die heel positief is ingesteld. Dat vind ik ook een voorwaarde om dóór te kunnen leven, zeker na de dood van Christa.

Je kunt ook wel nukkig doen, maar dat levert zo weinig op. Als je heel boos wordt, hebben maar heel weinig mensen daar een boodschap aan.

Kijk, als je jong bent, ben je veel wispelturiger. Zeker als je, zoals ik, in Latijns-Amerika bent opgevoed en dan ook een opvliegender karakter hebt. Bij mij is er na jaren een soort rust gekomen. ’’

Niet terug

,,Nee, ik heb na Christa’s overlijden geen moment overwogen om weer naar Mexico terug te gaan. Ik heb mijn ’volwassen leven’ hier in Nederland gemaakt: de zaak, vrienden, een huis. Ik ben hier gelukkig. Kort geleden ben ik even in Mexico geweest, maar ik kreeg heimwee naar Leiderdorp. De mensen zijn hier wat korter en botter, de zon schijnt daar vaker, maar het leven is hier ’geregeld’. In Mexico weet je niet hoe de economie er morgen bij staat, of je geld dat je op de bank hebt staan ineens niks meer waard is en een drugsmijnheer niet ineens bij je langskomt. Dan heb je ook niets aan lekker weer. En ach, ik vind schaatsen ook leuk.’’

Nieuwe liefde

,,Ik heb een nieuwe liefde gevonden van wie ik zielsveel houd. Een hele mooie, lieve, bescheiden en slimme vrouw. Via internet. Tijdens Christa’s ziekte konden we het over dat soort dingen hebben. Ze zei: ’Ik wil dat je dóórgaat met je leven en dat je weer op zoek gaat naar een lieve vrouw’.

Maar weet je wat het grappige is: ik was niet echt op zoek, al stond ik wel ingeschreven op zo’n datingsite. Ineens kreeg ik een berichtje binnen, dan klik je toch aan. We hebben heel snel afgesproken en nu zijn we zeven maanden verder.’’

Mooiere wereld

,,Vaak denk ik terug aan hoe Christa was. Ze zei altijd: ’Denk meer aan de ander dan aan jezelf. Probeer je te verplaatsen in die ander. Als iedereen dat doet, zou de wereld veel mooier worden’.

Die fietstocht geeft mensen energie, ook degenen die het eigenlijk heel moeilijk hebben. Daarom is de tocht helemaal in de geest van hoe Christa in het leven stond.’’

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.