Randy Wolters kijkt zijn ogen uit in Schotland: ’Ik ben hier de rustige jongen’

Randy Wolters benut een strafschop namens Dundee FC in de derby tegen Dundee United.

Randy Wolters benut een strafschop namens Dundee FC in de derby tegen Dundee United.© Foto Orange Pictures/Jack Wolters

Hielke Biemond

Het voelt voor Randy Wolters bijna als een normale zondagavond. Zijn vrouw Desireé en moeder Pauline kijken televisie, terwijl vader Jack aan tafel zijn wedstrijdfoto’s uitzoekt op de laptop. Vanuit het karig ingerichte appartement kijkt Wolters alleen niet uit op de Leidse overburen, maar op de haven van de Schotse stad Dundee.

De meeste meubels moeten nog overkomen vanuit Nederland, net als de auto. Bij de start van zijn eerste buitenlandse avontuur is de profvoetballer aangewezen op een ’geleend’ boodschappenkarretje, dat hij binnenkort terugbrengt. ,,Ik ben bijna gesetteld’’, klinkt het opgewekt. ,,Dat kan geen excuus meer zijn als ik minder presteer.’’

Gelukkig heeft Wolters (27) een groot aanpassingsvermogen, want het is al zijn tweede verhuizing in een jaar. Die van Deventer naar Leiden voelde in de winterstop ’alsof het zo moest zijn’. Terug in zijn eigen stad, in het seizoen van zijn terugkeer in de eredivisie. De bouwplannen voor een huis in Leiden, naast de ouders van zijn zwangere vrouw Desireé, lagen al klaar.

Als bij ADO Den Haag de onduidelijkheid over de begroting niet zo lang was uitgebleven, als gevolg van de perikelen rondom de Chinese eigenaar, zou Wolters daar een driejarig contract hebben getekend. In plaats daarvan heeft hij zich laten meevoeren op de grote geldstroom van het internationale topvoetbal. Hij is één van de grote aankopen van Dundee FC, dat met een steenrijke Amerikaanse eigenaar minimaal de Schotse subtop wil bestormen.

Dat past niet in het toekomstbeeld dat Wolters tot voor kort voor ogen had, maar sluit wel aan bij een heimelijk verlangen ooit in Engeland te spelen. Dáár wordt voetbal in zijn ogen beleefd zoals het beleefd zou moeten worden. In Schotland is dat niet veel anders. De voetbalromanticus Randy Wolters geniet intens van het klassieke stadion van Dundee FC, dat met zijn krakerige tribunes en nauwe gangetjes verdwaald is geraakt in het moderne voetbal.

Ook op andere manieren kijkt de Leidenaar zijn ogen uit in een land waar voetballers - hoe matig ze vaak ook spelen - op een voetstuk staan. De volksjongen in hem kan er niet aan wennen dat jeugdspelers van Dundee FC volledig in dienst staan van de voetballers uit de hoofdmacht. ,,De eerste keer dat zo’n ventje mijn schoenen pakte, keek ik raar op. Ik zei verontwaardigd: hé joh, kom eens terug. Hij legde uit dat hij ze ging poetsen. Ik zei: nee, dat doe ik zelf wel. Maar hij stond erop. Ik gaf die jongen vervolgens tien pond, maar dat wilde hij niet aannemen.’’

Het ongeloof is van zijn gezicht af te lezen. ,,In de selectie heeft iedereen veel respect voor die ventjes. Ze maken alles voor ons schoon: de kleedkamer, de kleding. Elke dag, echt bizar. Daar kan ik niet tegen. Ik krijg elke keer buikpijn als dat ventje mijn schoenen schoonmaakt. Toch zie ik ook hoe eervol hij het vindt. Hij is zelf ook linksbuiten en kijkt enorm tegen mij op. Goed gespeeld, zegt hij dan na een wedstrijd tegen me. Dat is wel mooi, man.’’

Grijnzend: ,,Kerst is het enige moment waarop we als spelers iets terugdoen voor ze. Dan krijgt hij iets van me, daar word je bang van.’’

Uit de hoek van het appartement klinkt luide muziek. ,,Wat kijk je?’’, roept Wolters naar zijn moeder.

Pauline: ,,All You Need Is Love.’’

Derby

Vier uur eerder ziet zij vanaf een ereplaats op Dens Park hoe haar zoon zichzelf min of meer in het veld brengt. Wolters wil zo graag invallen in de meeslepende bekerderby tussen Dundee FC en Dundee United, waarvan de stadions letterlijk rug aan rug liggen, dat hij het seintje van de trainer niet afwacht.

Wat heeft hij zich tijdens zijn lange warming-up staan verbijten langs de lijn, in de schitterende ambiance van een voor deze gelegenheid uitverkocht stadion. Alles gespeeld in de voorbereiding, voor zijn gevoel heel goed getraind, maar uitgerekend nu wil de trainer ook andere aanvallers de kans geven.

In de slotfase van een spijkerharde derby, gespeeld in de hoogste versnelling, toont Wolters aan dat hij in de basis hoort te staan. Vrijwel al zijn acties en voorzetten zijn goed. Zijn Hollandse neiging het veld breed te houden wordt door teamgenoten nog maar moeilijk begrepen. Trainer Neil McCann, die voor Schotse begrippen verzorgd voetbal predikt, moedigt het juist aan. Wel geeft hij zijn linksbuiten op zijn kop als hij de bal even bij zich houdt, in afwachting van de inlopende spits. Het zestienmetergebied in met dat ding, is en blijft het devies.

Het 1-1 gelijkspel, door de hevige rivaliteit allerminst een salonremise, brengt beide clubs een ronde verder. Een strafschoppenserie moet duidelijk maken wie poulewinnaar wordt. Aan Wolters ligt het niet dat Dundee FC het aflegt. Hij wacht lang en benut de penalty soeverein. ’Good boy!’, roept een oudere supporter op de tribune.

Ook bij deze club heeft de Leidenaar in korte tijd de harten van de supporters gestolen. Zij zien een afgetrainde en goed voetballende versie van zichzelf in hem. Zijn directe manier van spelen valt in Schotland in de smaak, zijn Nederlandse gewoonte om na afloop uitgebreid het publiek te bedanken eveneens.

De drukke, aanwezige gangmaker die Wolters in Nederland is, hebben zijn nieuwe teamgenoten nog niet gezien. De taalbarrière is zowel een vloek als een zegen. Hij vindt lang niet altijd de juiste woorden om ad rem te reageren, met een geintje, en moet zich concentreren om Schotse aanwijzingen te verstaan. Dat serieuze luistergezicht heeft hem in de kleedkamer al de bijnaam ’Mad Men’ opgeleverd. ,,Ik ben hier de rustige jongen die ik heel vroeger ook was. Dat werkt positief: het komt mijn spel ten goede.’’

Hij beseft hoe moeilijk het is om te slagen bij een buitenlandse club, maar weet ook dat hij als aankoop van de trainer veel vertrouwen geniet. De oud-speler van Rangers FC volgt hem al anderhalf jaar en polste voormalig teamgenoten Arthur Numan, Giovanni van Bronckhorst en Ronald de Boer over de Leidse linksbuiten. ,,Zij waren positief over me. Dat vind ik zo raar, dat zulke mensen dat over mij zeggen.’’

Zijn eerste gesprek met deze trainer was telefonisch, om 1 uur ’s nachts. ,,We hebben drie kwartier gepraat. Veel mensen vroegen zich af wat ik bij Dundee FC moest. Deze keuze is puur op instinct gemaakt.’’

Leiden

,,Hier ben ik zuinig op, jongen’’, zegt Wolters, terwijl hij een pot appelmoes uit de keukenkast haalt en presenteert alsof het een trouwring is. ,,Dit mis ik enorm. Dé gaat vanwege haar zwangerschap eens per maand naar Nederland en neemt dan een voorraadje mee. We laten soms ook een pakket wereldgerechten opsturen. En vacuüm verpakt rookvlees van de Leidse slager.’’

Terwijl hij een kom pittige tomatensoep leeg lepelt, bekent Wolters best moeite hebben gehad met de voor zijn gevoel egoïstische keuze om naar het buitenland te gaan. Zijn vrouw is nu zwanger in een vreemd land, zijn vader kan niet meer elke wedstrijd fotograferen. Hij mist het liggen op de bank bij zijn schoonouders, het eindeloze ouwehoeren met vrienden in zijn favoriete Leidse eettent. Hij toont trots de groepsapp, waaruit blijkt dat ze met elkaar de derby hebben bekeken.

,,Al die vastigheidjes zijn er niet meer. Aan de andere kant is dit een heel waardevolle ervaring voor me. Dé en ik zijn hier op elkaar gewezen. Als ik hoor dat ik niet speel, kan ik haar niet met dat chagrijn opzadelen. Dat zijn dingen waar ik van leer, belangrijk voor het verdere verloop van onze relatie. Het is ook een keuze voor mezelf. Hier heb ik weinig afleiding en kan ik me volledig focussen op voetbal. Ik denk dat ik hier een aardige eerste indruk heb achtergelaten en dat het goed kan komen. Ik geloof echt dat je in het leven krijgt wat je verdient.’’

Randy Wolters schrijft vanaf komende week wekelijks in deze krant over zijn belevenissen in Schotland.

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.