Column: Een marathon in twee (of drie) delen

Janneke Dijke
Leiden

Sinds de 5 kilometer naar de zaterdagavond is verplaatst, rennen veel mensen twee afstanden. Dat vertelde de organisatie van Leiden Marathon mij een half jaar geleden bij een perspresentatie. Ik wilde het ook wel eens proberen. Een verslagje van een marathonweekend.

Zaterdagavond. Op het tijdstip waarop ik normaal gesproken een fles wijn open trek, trek ik nu m’n hardloopschoenen aan. Wil ik dit echt? Maar de klok is onverbiddelijk en hardloopvriendin Petra staat op me te wachten. In het schemerdonker fietsen we naar de stad. Hardlopen om half 11 ’s avonds, gekkenwerk, denk ik.

Gelukkig ben ik dat gevoel snel kwijt. Het zien van andere hardlopers op de fiets wakkert een soort koorts aan. In de Pieterskerk halen we onze startnummers op. Het startnummer voor de 10 kilometer op zondag verstop ik in m’n fietstas.

We blijken in het voorste vak te starten. Lekker, geen gedring straks! Al snel begrijp ik de lol van deze loop. Bij de start staan verlichte bomen en verderop zweven rode, blauwe en groene lichtjes door de lucht. We rennen door de sfeervolle straten van de Tuinstadwijk, waar grote kaarsen branden en we door veel mensen aangemoedigd worden. Ik hoor toeschouwers klagen dat weinig lopers zich hebben uitgedost met lichtjes. Sorry, ik ben schuldig. Niet aan gedacht. Na 29 minuten ren ik over de finish.

De volgende ochtend klap ik m’n handen stuk voor de deelnemers aan de 21 kilometer. Zij komen langs m’n huis. Traditiegetrouw vullen we emmers met water en delen weggegooide sponzen opnieuw uit. Ik zie veel bekenden en heb respect. Deze afstand is voor mij echt een brug te ver.

Dan mag ik zelf weer. Korte broek en hemdje aan, want het is voor hardloopbegrippen erg warm. Ik start in vak B, een gevolg van een leugentje over m’n tijd. Dat komt me zwaar te staan: ik word de hele tijd ingehaald. Volgende keer beter eerlijk zijn dus.

Het starten in groepen is een goede keus van de organisatie. Ik kom de flessenhalzen bij de Julius Ceasarbrug en het Utrechtse Jaagpad dit keer zonder ellebogenwerk door. Dat was andere jaren wel anders.

Allerlei bekenden en onbekenden moedigen me aan. M’n kinderen juichen voor me. De Leiderdorpse Splinterlaan is een groot feest en ook in Leiden helpt muziek je vooruit. Precies na een uur zweef ik over de finish. Tot volgend jaar.

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.