Mini Mo: ’Première docu was ontroerend’

Mini Mo: ’Première docu was ontroerend’
Mo: ’Ik wist niet dat je als Marokkaan cameraman kon worden’.
© Foto Hielco Kuipers

Zijn documentaire ging in première, hij kreeg een jeugdlintje en hij hield een TEDx-praatje voor honderden mensen. Het was een ’druk en leuk’ jaar voor de 12-jarige Mohammed Mkadmi, alias mini Mo, uit Leiden Noord.

Een kleine beroemdheid is hij inmiddels. Als hij in Leiden over straat loopt, wordt hij weleens herkend. Talloze interviews heeft hij erop zitten. En soms willen mensen met hem op de foto. Maar naast zijn schoenen loopt hij nog niet, denkt hij. „Hij is gewoon zichzelf”, zegt een vriend.

De Leidse Mohammed dacht dat hij als Marokkaan niks anders kon worden dan een crimineel. „Je krijgt niet veel positieve hoop als je in de media steeds hoort over Marokkanen en criminaliteit”, zegt Mo. Ook al kent hij zelf geen Marokkaanse criminelen, toch dacht hij het. „Ik snap dat het moeilijk te geloven is, maar het is echt zo. Ik dacht er echt zo over.” Hij zit op de bank bij Studio Moio in de Beatrixstraat, zijn tweede huis. Een paar jaar geleden zag hij op deze plek een Marokkaanse cameraman aan het werk. „Ik wist niet dat je als Marokkaan cameraman kon worden.”

Verbazing

Directeur Nathalie Lecina van Studio Moio viel om van verbazing toen ze dat hoorde. Ze besloot ervoor te zorgen dat Mo een documentaire kon maken over succesvolle Marokkanen. Het balletje ging rollen en Mo interviewde afgelopen anderhalf jaar onder anderen de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb, rapper Ali B en journalist Mustafa Marghadi. Samen met Robin van Duin maakte hij een 17 minuten durende documentaire. „Het was heel leuk, maar het vraagt ook veel energie van je. Sommige dingen gaan fout en daar word je zenuwachtig van.”

In oktober ging ’De Kleine Mo’ in première tijdens het kinderfilmfestival Cinekid. Zijn hele klas kwam kijken. Het was Mo’s hoogtepunt van afgelopen jaar. „Het was heel speciaal. Toen ie klaar was, riep mijn hele klas: ’Mo’tje’, ’Mo’tje, ’Mo’tje!’. Dat vond ik heel ontroerend, ik moest ook huilen.” Hoe het was om zijn docu op groot scherm te zien? „Leuk, maar sommige dingen niet...”, zegt Mo en houdt zijn handen voor zijn gezicht. „Ik had wallen van hier tot Tokio...”

Landelijk

Met zijn docu wilde hij een positief beeld van Marokkanen laten zien. Dat is gelukt, vindt Mo. Al is zijn doel nog niet helemaal bereikt. „Ik wil dat hij op de landelijke televisie wordt vertoond.” Als dat lukt, denkt hij erover om een nieuwe docu te maken. „Over succesvolle vrouwen. Omdat die soms minder rechten hebben en vaak heel goed bezig zijn.”

Mo schenkt een glas cola in, zijn vriend Libaan Seed komt naast hem op de bank zitten. „Ik vind het leuk en cool dat hij dit op zo’n jonge leeftijd kan bereiken.” Hij is trots op zijn vriend en vindt het eindresultaat goed gelukt. „Het is leuk dat het over Mo gaat en dat ik er soms ook bij was toen het werd gefilmd.”

De docu leverde Mo ook een jeugdlintje en een zogeheten TEDx-conferentie op. In juni vertelde Mo zijn verhaal voor een paar honderd man tijdens TEDx in Amsterdam. „Dat was heel tof.” Hij was er best zenuwachtig voor. „Het ging fout bij de repetitie, maar uiteindelijk ben ik trots dat ik het heb gedaan.”

Grondbloem

Toch was niet het hele jaar mooi, zegt Mo. In januari zond EenVandaag een reportage uit over de kloof tussen allochtoon en autochtoon, waarbij ze aandacht besteedden aan Mo’s docu. „Ik had iets verkeerds gedaan: een grondbloem afgestoken op het schoolplein.” Het was kattenkwaad, zegt Mo. „Maar in EenVandaag werd het heel groot gemaakt. Ze zeiden dat het een vuurwerkbom was. Ik moest daardoor huilen.”

Het was zijn droom om cameraman of presentator te worden. Waar hij er eerst niet in geloofde, denkt hij inmiddels dat het best kan lukken. „Mijn beeld is zeker veranderd. De hoop die je van andere mensen krijgt, geeft je motivatie om door te gaan.” Nog steeds wil hij presentator worden. „En een wereldreis maken en heel veel landen zien.” Hij hoopt volgend jaar naar de havo te gaan en daarna wil hij een opleiding in journalistiek of theater doen. „Hoe lang duurt dat?”, vraagt hij zich af. „Vier jaar...” Mo denkt na. „Dan ben ik over negen jaar klaar.”

Nieuwe jaar

En 2018? Hoe ziet dat jaar eruit? „Ik weet het echt niet. Ik zie het allemaal wel op me af komen.”

Liza Janson

Meer nieuws uit Leiden

Keuze van de redactie