Kevin Winter bij FC Lisse terug van nooit weggeweest

Kevin Winter is terug bij FC Lisse. ,,Niet om af te bouwen of uit te buiken.’’ Foto Hielco Kuipers

Kevin Winter is terug bij FC Lisse. ,,Niet om af te bouwen of uit te buiken.’’ Foto Hielco Kuipers

Hielke Biemond
Lisse

Met een ongelovige blik hoort Kevin Winter de vraag aan. Of één van de meest succesvolle amateurvoetballers aller tijden het toch een klein beetje spannend vond, terugkeren bij de club die hij zes jaar geleden met een landstitel verliet. ,,Nee’’, klinkt het resoluut. ,,Het is maar een voetbalwedstrijd. We moeten het niet te speciaal maken.’’

Die relativerende houding, kenmerkend voor de artistieke spelmaker, moet niet worden verward met een gebrek aan gedrevenheid. Bij zijn terugkeer op Ter Specke is duidelijk dat Winter zichzelf nog één keer wil waarmaken. Hij kijkt, wijst, coacht, moppert en scoort - een achterwaartse kopbal uit een hoekschop. Twee handen gaan in de lucht.

Vanaf het nieuw aangelegde sfeerterras ontvangt Winter de complimenten van de supporters voor zijn gedrevenheid. Hij mag dan voor het eerst sinds tijden een paar weken op zomervakantie zijn geweest, het is zijn eer te na om een matige variant van de grote Kevin Winter te zijn. ,,Ik ben hier niet om af te bouwen of uit te buiken’’, stelt hij. ,,Het liefst wil ik dertig wedstrijden winnen. Maar dat gaat niet gebeuren.’’

Het lijkt in tegenspraak met zijn bescheiden uitlatingen toen hij aankondigde Rijnsburgse Boys te verruilen voor FC Lisse. Hij sloot niet uit dat hij voor het eerste elftal werd gehaald, maar zou er niet weken ziek van zijn als het anders zou lopen. Achteraf is dat valse bescheidenheid geweest. ,,Ik ben zo overtuigd van mijn kwaliteiten dat ik natuurlijk wil spelen.’’

Niemand hoort hem beweren dat hij nog net zo’n goede voetballer is als bij zijn vertrek uit Lisse. De jaren hebben hem wat verder naar achteren in het elftal gedrukt. Zijn afgenomen loopvermogen wordt opgevangen door de om hem heen cirkelende middenvelders Richard van Heulen en Tom Broekhuizen.

De komst van oud-profvoetballer Edwin de Graaf verhief twee seizoenen geleden het gehele elftal. Iedereen trok zich op aan de gedreven en geslepen routinier. Trainer Misha Salden hoopt met het aantrekken van Winter op een soortgelijk effect. De twee zitten volledig op één lijn. ,,Spreken van een verplichting klinkt wat zwaar, maar ik eis van mezelf dat ik de ploeg neerzet en aanstuur’’, zegt Winter. ,,Met mijn ervaring en voetballend vermogen kan ik van waarde zijn, al zal ik zeker niet wekelijks uitblinken.’’

Waar nieuwkomers doorgaans overlopen van geldingsdrang en eerzucht, vraagt Winter zich hardop af of hij de bal bij de 3-0 wel als laatste heeft geraakt. Hij heeft het niet nodig om zijn naam te vestigen. Iedereen bij FC Lisse kent hem al. Eigenlijk is Winter nooit weggeweest bij de club waar zijn kinderen voetballen. Terwijl hij elders speelde, bleef hij mede door familiebanden onderdeel van de vriendengroep. ,,Het voelt een beetje als thuiskomen.’’

Saamhorigheidsgevoel is één van de verklaringen voor het feit dat Lisse nog altijd een trotse topklasser is, in tegenstelling tot veel streekgenoten. ,,Het is een vriendenploeg’’, verklaart Winter. ,,Dat wist ik al, maar dat ervaar ik nu ook zo. Uit eigen ervaring weet ik dat heel weinig topklassers hier met een lekker en gerust gevoel op bezoek komen.’’

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.