’Voor het eerst voelde ik me een normaal mens’

Leigh Enobakhare tijdens zijn debuut voor ZZ Leiden.© Foto Richard Koolen

Hielke Biemond
Leiden

Terwijl zijn teamgenoten al lang zijn vertrokken uit het Leidse trainingscentrum, hangt basketballer Leigh Enobakhare (30) deze doordeweekse ochtend nog aan de apparaten. De winteraanwinst van Zorg en Zekerheid Leiden verontschuldigt zich dat hij in al zijn ijver de interviewafspraak is vergeten.

Extra hard werken is een reflex, na een tegenvallende start in de Vijf Meihal. Het lukt de Belgisch-Nigeriaanse center tot nu toe moeizaam om zijn meerwaarde voor het team aan te tonen. Hij heeft wat last van een gebrek aan wedstrijdritme. Bovendien viel zijn komst samen met een zware serie wedstrijden, zonder aanvoerder Mohamed Kherrazi.

De tot het eind van het seizoen vastgelegde Enobakhare is vastberaden zich snel ’te vestigen in het team’. ,,Ik wil laten zien wie ik ben, en wat mijn rol is. Eerst aan mezelf, dan aan het team, dan aan de coach.’’

Dat coach Paul Vervaeck pas als laatste wordt genoemd, neemt niet weg dat hij een speciale plaats in het hart heeft van zijn versterking, dankzij een eerdere samenwerking in Boom. De Belg was de eerste coach die ook zijn offensieve kwaliteiten zag.

Tot dat moment was de 2.06 meter lange center een speler die vooral ’het vuile werk deed’. ,,Daar nam ik genoegen mee. Tot het moment dat Paul mijn coach werd. Hij wilde mij ook aan de andere kant van de vloer zien, zodat ik in de positie kwam om te scoren. Paul wilde mij uit mijn comfortzone halen. Hij liet mij dingen doen die ik niet kon, want hij zag dat ik het in me had.’’

Nu hij voor het eerst in zijn carrière clubloos raakte, kwam Vervaeck hem hoogstpersoonlijk ophalen in België. Tijdens de autorit naar Leiden hadden de oude bekende genoeg tijd om over zijn rol te spreken. De verwachtingen kwamen Enobakhare bekend voor. ,,Ook nu wil hij dat ik mijn focus verander. Hij wil me in de aanval gebruiken, want het team heeft mijn scores nodig.’’

Ondanks nederlagen in de uitwedstrijden tegen concurrenten Zwolle en Groningen is de eerste kennismaking met het Nederlands basketbal hem bevallen. Vooral de entourage in Groningen maakte indruk. ,,Het was alsof ik tegen een Belgisch team speelde. Ook qua niveau. Het gat tussen Nederland en België is volgens mij niet al te groot.’’

De routinier is bepaald niet van de lange antwoorden. Hij praat zacht, ogenschijnlijk vrij emotieloos. Maar als zijn geboorteland Nigeria ter sprake komt, komt er plotseling passie in zijn stem. Liefdevol vertelt hij over zijn jeugd in het Afrikaanse land, waar ’negentig procent’ van het geld naar voetbal gaat.

Tot zijn achttiende was Enobakhare een veelzijdige verdediger in een voetbalteam. Om zijn kansen op een topsportcarrière te spreiden, besloot hij basketbal erbij te gaan doen. Lachend: ,,Ik weet nog hoe comfortabel ik me voelde toen ik voor het eerst basketbalde. Die jongens waren net zo lang als ik. Voor het eerst voelde ik me een normaal mens.’’

Het was duidelijk dat hij in fysiek opzicht gemaakt was voor zijn tweede sport. Toch duurde het nog enige tijd voordat hij basketbal echt serieus ging nemen. Dat gebeurde toen hem een beurs voor een Amerikaans college werd aangeboden. In het beloofde basketballand zou hij tot zijn spijt alleen nooit arriveren. Het alternatief was gelukkig niet verkeerd: de befaamde Nederlandse scout Rob Meurs, die vaak in Afrika kwam, beval hem aan in België.

Dat is zijn thuisland geworden, daar zal hij blijven wonen. Enobakhare is van plan er een sociologische opleiding te gaan volgen. Hij is benieuwd ’wat zijn brein aankan’, maar wil eerst nog zo lang mogelijk basketballer blijven. Het liefst in een winnend team: de Leidse ambitie om kampioen te worden heeft hem aangetrokken. In de klassieker tegen Den Bosch in de Vijf Meihal hoopt de nieuwe man vanavond zichzelf, zijn team en niet in de laatste plaats zijn coach een dienst te bewijzen.

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.