In memoriam: Hans Elstgeest, opvallend door bescheidenheid

Broer Roolvink
HOOGMADE

In een wekelijkse rubriek beschrijft Broer Roolvink het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen uit deze regio. Deze week een in memoriam over Hans Elstgeest. Hij werd op 25 februari 1955 geboren in Hoogmade en overleed dit jaar op 20 juni aldaar.

Soms ineens een droge opmerking die raak is. Maar Hans Elstgeest was een man van weinig woorden en stond niet graag in het centrum van de belangstelling. Als je echter de verkeerstoren bij de Polderbaan van Schiphol ziet, of het bijzondere stadhuis van Alphen aan den Rijn, of het dak van Wembley Stadium in Londen, dan besef je dat Hans intussen wel degelijk zijn sporen heeft nagelaten. „Wij hebben papa wel altijd ervaren als de stille kracht in ons gezin.” Hij moet ervan overtuigd geweest zijn dat het goed was wat hij deed. Ook in zijn werk. Maar hij gaf er nooit hoog over op. Een compliment had hij echt niet nodig. „Maar aan de reacties van de mensen merken wij nu hoe bijzonder hij was.” Joyce, Maaike en Ilse zijn terecht trots op hun vader en Clementine op haar man.

Hans Elstgeest komt uit dat gezin dat vroeger met negen kinderen op de molen in Hoogmade woonde. Al snel blijkt hoe handig hij is. Hans met zijn technisch talent gaat werken bij verschillende metaalconstructiebedrijven, terwijl hij in de avonduren zijn MTS- en HTS-diploma haalt. Als medewerker bij VDK-Engineering bouwt hij opvallende projecten. De zeer opvallende Melkwegbrug in Purmerend staat zo afgebeeld op zijn overlijdenskaart.

Met Clementine en de drie meiden gaat hij vaak op wintersport, de zomervakantie brengt het gezin in de regel door in eigen land, maar onvergetelijk is de gezamenlijke reis naar Australië. Ook thuis altijd klussend, bedenkend en bouwend, vindt Hans een onafscheidelijke ’medewerker’ in kleinzoon Cas, die met zijn ’oorbellers’ (gehoorbeschermers) opa altijd terzijde staat. Elstgeest is verder jeugdtrainer bij de IJsclub in Hoogmade. Elke vrijdag schaatst hij er met twee van zijn dochters. En ook bij de Leidse IJshal is hij in veel opzichten de onmisbare man op de achtergrond.

Anderhalf jaar geleden wordt hij ziek. Hoewel Hans meteen uit het werk raakt, blijft hij met een positieve instelling naar de toekomst kijken. Hij kan er best open over zijn, maar hij praat er liever niet over. ’We zien wel. Het gaat toch altijd anders dan je had gedacht.’ Hans gaat zo lang mogelijk gewoon door. Maar het proces gaat intussen door. Hans accepteert het in de regel bijna zonder dat je het merkt. Gelukkig is hem een al te grote afhankelijkheid van anderen bespaard gebleven. Want daar zag hij wel erg tegen op. Maar de afloop was onvermijdelijk. Vanuit zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn ’vier vrouwen’, blijft hij tot het laatst toe uitstralen: ’Het is voor jullie moeilijker dan voor mij.’ Met het voorlezen van haar brief aan hem, laat Ilse Hans nog weten hoeveel zij, haar zussen en moeder van hem houden. En in vrede laten zij elkaar los.

Nooit grote woorden over zichzelf. Hij vond het ook echt niet nodig om in de krant te komen. Dus als nou iemand het verdiend heeft...

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.