Medezeggenschap als vorm

Wilfred Simons
Leiden

De universitaire medezeggenschap van de Universiteit Leiden is grotendeels voor de vorm. Zelfs de leden van Universiteitsraad en de faculteitsraden hebben niet werkelijk het gevoel dat ze ertoe doen. Dat zegt hoofddocent Moderne Ierse en Britse geschiedenis Joost Augusteijn, die voor de AbavaKabo in de Universiteitsraad zit. ,,De besturen luisteren wel naar de raden en vinden hun adviezen belangrijk. Maar de raadsleden weten: als jij niet wilt wat zij willen, kunnen ze het toch doen.''

Hét grote probleem voor de raden is dat zij niet weten welke onderwerpen de universitaire bestuurders bespreken. ,,Het College van Bestuur bespreekt een probleem met de universitaire ambtenaren en andere bestuurders, bedenkt een maatregel en legt het hele pakket aan ons voor'', legt Augusteijn uit. ,,Wij kunnen alleen details aan de orde stellen. Aan een discussie over de merites van een voorstel zélf komen we nooit toe, om maar helemaal niet te denken aan alternatief beleid.''

Augusteijn geeft als voorbeeld de steeds terugkerende discussie over manieren om studenten sneller te laten studeren. Maatregelen als een bindend studieadvies in het tweede jaar of de eis dat studenten een tentamen alleen mogen herkansen als zij de eerste gelegenheid hebben benut, zijn bedoeld om het rendement te verbeteren. ,,Dan overleg je over de details van het voorstel, maar het rendementsdenken zélf wordt nooit in de universiteitraad besproken.''

Dwingen

Naar aanleiding van de gebeurtenissen in Amsterdam is de Universiteitsraad in gesprek gekomen met het College van Bestuur. ,,Het zou goed zijn om daarin de vraag te stellen: waarom studeren studenten minder snel dan we willen? Hoe studeren ze sneller zonder dat de kwaliteit daaronder lijdt? We proberen ze nu tot snelheid te dwingen, maar misschien zouden ze sneller studeren als we ze meer enthousiasmeren of als we ze meer binden aan de opleiding. Als we daarover willen praten, is het antwoord dat het 'niet aan de orde' is, of 'niet op deze tafel ligt', waarmee wordt bedoeld dat de universiteitsraad er niet over gaat.''

Openbaarheid

De oplossing moet zijn dat het bestuur studenten en docenten eerder bij het beleid betrekt. Problemen en tekortkomingen van de universiteit mogen best openlijk worden besproken, vindt Augusteijn. ,,Het bestuur is gauw bang om problemen in de openbaarheid te brengen. Er is angst voor imagoschade, maar ik vind: verstop je niet. Als het accreditatieorgaan NVAO na visitaties vindt dat het niet goed gaat op een opleiding, laat dan zien dat je een kritische en zelflerende organisatie bent.''

Augusteijn is niet verbaasd dat actievoerders onder deze omstandigheden om een 'nieuwe universiteit' roepen. ,,Sommige eisen van de Maagdenhuisbezetters, zoals democratisering, versterking van de medezeggenschap en minder flexwerkers zijn ook voor Leiden relevant.''

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.