De kunstroute

Merijn Tinga

Wat ik het moeilijkst vind aan kunstenaar zijn? De open atelier route. Dat zit zo, (ik klim even op aardappelkistje): wij creatieven, noem ons kunstenaars of kunstenmakers van mijn part, wij maken uit noodzaak. Omdat we verrast raken van wat er uit onze handen komt. Dwars tegen de vraag van de omgeving in. Want die meet fantasieloos: kun je er van leven?

De kunstroute is opgeblazen verwachting. Mijn enorme antikraakatelier aan de Herengracht werd ervoor opgeruimd – iets wat inderdaad vaak maar één keer per jaar gebeurde -, mijn ziel en zaligheid werd afgestoft en op sokkels gezet om trots de confrontatie met het publiek aan te gaan.

Ik doe overigens al twee jaar niet mee met de kunstroute. Afgelopen jaar was ik op zeil-reis met mijn gezin en dit jaar heb ik geen atelier. Al was ik er een beetje bij, doordat er een radiodocumentaire te horen was over die zeiltocht gemaakt door Makersradio.

Met een koptelefoon op beleefden we onze eigen reis opnieuw (en ook de leerplicht-rechtzaak die volgde). Geboeid luisterden we, in een klein klaslokaal van een oude school achter de brede schouders van de Pieterskerk, die nu tijdelijk horecagelegenheid en bovenal kunstenaarsbroedplaats is.

Alle klaslokalen hingen vol met tekeningen, schilderijen en collages van heel verschillende kunstenaars, maar ik was van rol gewisseld. Ik was niet langer deelnemer maar toeschouwer. Weger van datgene wat er hing. Op slag oordelend over wat mij onder ogen kwam. Dat gedrag waar ik zelf al die jaren bij het openslaan van mijn atelierdeuren zo gedeprimeerd van raakte. Mijn arbeid, mijn creatieve ontwikkeling in een paar seconden weggezet door de toeschouwer. Tegenover één negatieve reactie moeten tien positieve reacties staan om je in balans te houden, wordt wel beweerd in de psychologie.

Vrij zijn tijdens de kunstroute is echt leuker dan deelnemen. Ik zag op het plein achter de Pieterskerk een schitterend –tja, wat eigenlijk? – toneelstuk of mime of choreografie van twee levende ijzeren standbeelden. En bij de opening van de kunstroute voerden twee van mijn kunstbroeders verrassende, zelfgeschreven liedjes en bluesacts op. Ik was erbij toen de samenwerking tussen de gitarist en de zanger ontstond – jaren terug. Bij mij in het atelier, na de naaktmodelschilderavonden die ik daar elke week organiseerde. Schilderavonden die steevast eindigden met wijn, discussies en gitaarmuziek.

Maken omdat het moet. Maken om de kunst. Dan ben ik toch jaloers.

Leidenaar Merijn Tinga is bioloog, kunstenaar en avonturier. Tel dat bij elkaar op en je hebt zijn alter ego, de Plastic Soup Surfer. Op deze plek schrijft Tinga elke week over wat hem bezighoudt.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.