Kruimeldief

Janneke Dijke

Op het balkon aan de overkant staat een man met een kruimeldief. Hij draagt geen shirt, wel een gouden ketting. Aan de balustrade van het balkon is een oranje vlaggetje bevestigd met de tekst ’Italia 90’. De man klopt de kruimeldief leeg tegen de muur. Dan kijkt hij me aan en groet me.

’We krijgen regen’, zegt hij, zijn hoofd naar boven gericht. Heel zacht hoor ik de klanken van een moskee, een eind verderop. Het is bewolkt, maar bloedheet. Ik verwacht ieder moment dat de man een sigaret opsteekt, of - waarschijnlijker - een pak shag uit zijn ruim bemeten korte broek opdiept. Vooralsnog stelt hij me teleur.

’Of onweer’, antwoord ik. De buurman knikt.

- ’Zeker onweer. Het is de hele dag al stikbenauwd.’ Op zijn arm prijken verschillende tatoeages, die ik niet goed kan onderscheiden. Ongetwijfeld zit er een ankertje tussen. Ik bevestig zijn constatering en kijk weer naar mijn krant, die wordt gedomineerd door Toi-toi-tooien, oranje kratten bier en juichobjecten. Eventjes stopt de moskeemuziek.

’Ze vieren Pinksteren’, roept mijn buurman. ’Alleen een paar dagen te laat.’

Ik glimlach beleefd.

’Worden we wereldkampioen?’, vraag ik.

’Ja’, zegt hij lachend, ’wereldkampioen hockey.’

De schuifdeur aan de overkant gaat open.

’De baas’, zegt de buurman. Hij maakt een hoofdgebaar richting de deur en steekt zijn hand op. De pinksterviering is inmiddels voorbij, ik hoor nu het WK-lied van Gerard Joling ergens uit een raam schallen. Als de eerste druppels vallen, vouw ik mijn krant op, klap mijn stoel in en zie hoe de buurvrouw aan de overkant het tafelkleed (perzisch) te lijf gaat met de kruimeldief. Buurman is erbij gaan zitten, maar niet voordat hij een shirt heeft aangetrokken. Ik kan nog net zien wat erop staat: een afbeelding van een lachende leeuw met de tekst: Oranje goes America.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.