Paul Anholts (TOP) wil finale als ultieme revanche

Paul Anholts: ,,Twee jaar geleden was ik echt heel boos.’’© Foto Taco van der Eb

Tessa de Wekker
Oegstgeest

,,Ik was er doodziek van.’’ Paul Anholts spuugt de woorden bijna uit. Hij heeft het over twee jaar geleden. Toen werd de Oegstgeestse korfballer van TOP/Quoratio gepasseerd voor de finale, ten gunste van de teruggekeerde Daniël Harmzen. ,,Inmiddels is alles weer goed. Ik mag Daniël en ook trainer Jan Niebeek graag. Maar toen was ik heel boos. Het zou daarom extra mooi zijn als ik dit jaar wel de finale speel. En dan winnen ook.’’

Het zou de ultieme revanche zijn van Anholts, woensdag 26 geworden. Vooral op zichzelf. Niet lang na die gemiste finale van 2015, die TOP van PKC verloor, scheurde Anholts zijn kruisband. Heel vorig seizoen lag hij eruit. Dit jaar keerde hij terug. In de zaal speelde de rebounder bijna alles. ,,Het gaat met pieken en dalen. Sommige wedstrijden waren heel goed, andere matig tot soms zelfs slecht. Ik miste echt ritme. De laatste weken merk ik dat het steeds beter gaat.’’

Dat geldt voor zijn hele team. Het was zoeken deze jaargang bij TOP. ,,We hebben heel veel gewisseld in de opstelling. De vakken draaiden niet. Nu hebben we eindelijk gevonden hoe we moeten staan.’’

Anholts belandde uiteindelijk in een vak met Barbara Brouwer, Celeste Split en zijn maatje Nick Pikaar. ,,Dat wilde ik heel graag’’, vertelt hij. ,,Nick ken ik al heel lang. We voelen elkaar aan. We hoeven maar naar elkaar te kijken en we weten al wat de ander gaat doen. We spelen op gevoel. De laatste weken komt dat er steeds meer uit. Celeste ziet en kan alles, zij is werelds. En dan hebben we Bar nog die alle ballen afschiet die ze krijgt.’’

Anholts begon zijn korfballoopbaan bij Fiks, de club van zijn familie. Broer Jan en nichtje Lianne spelen momenteel in het eerste van de Oegstgeestse vereniging. Paul verkaste als B-aspirant naar TOP. De eerste landstitel van de club, in 2011, maakte hij niet mee, vlak voor het zaalseizoen begon kreeg hij een conflict met de trainers en ging hij terug naar Fiks. Na een uitstapje bij Tempo wilde Anholts toch nog een keer proberen de Nederlandse top te halen. Hij keerde terug in Sassenheim. ,,Niebeek was mijn bondscoach geweest bij Nederland onder 16. Ik kende hem en wilde het graag nog een keer proberen.’’

Met vallen en opstaan knokte Anholts zich bij de eerste acht. Vorig seizoen trainde hij zich het apezuur om weer fit te worden. ,,Samen met fysio Stanley Lardée. Ik heb nog nooit zo hard getraind. Tot vorig jaar februari heb ik niets met korfbal gedaan. Af en toe ging ik kijken, maar in het begin bijna niet. Daar werd ik niet echt vrolijk van.’’

Inmiddels vormt zijn knie geen belemmering meer, al zal het nooit meer worden als voor zijn blessure. ,,Afgelopen zaterdag voelde ik hem toch weer even. In het begin van het seizoen was ik nog wel bang dat er iets zou gebeuren. Ze zeggen dat er een moment komt dat je er niet meer aan denkt, maar het schiet toch altijd nog wel door mijn hoofd.’’

Dat ondervindt hij ook op werkgebied. Anholts is elektrotechnicus en werkt in het bedrijf van zijn vader. Inmiddels houdt hij zich vooral bezig met projectleiding en calculeren. ,,Tien minuten op mijn knieën zitten, gaat bijna niet meer. Het was altijd al de bedoeling dat ik in het bedrijf zou groeien, maar nu is het wat sneller gegaan dan gepland. Dat is niet zo erg, want het werk dat ik nu doe, vind ik ook leuk.’’

Zijn sportcarrière heeft Anholts gelukkig weer volledig kunnen oppakken. Een finale, en wellicht zelfs de titel, zou een beloning zijn voor al het harde werk dat is verzet. De finale kan vanavond worden bereikt, als TOP opnieuw wint van LDODK, dit keer in het Friese Gorredijk. ,,Het zal een chaos worden in die hal, met zeker 1500 man publiek en een hoop herrie. Maar als wij zo spelen als zondag thuis, dan is er voor hen helemaal niets te halen.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.