Bent u nu trots op ons, meneer Rutte?

Aad Rietveld

Voor haar opname was ze met geen stok het huis uit te krijgen. Maar na haar ontslag uit het ziekenhuis gaat mijn moeder al de eerste nacht op avontuur.

De buurvrouw, die een kopje thee voor haar komt zetten, vindt haar die ochtend zittend in het gras in de achtertuin, met een plaid over haar hoofd, maar zwaar onderkoeld. ,,Ik sloeg de deken weg en zee keek omhoog - zo raar! - met van die lege ogen’’, zegt ze.

De transferverpleegkundige had ons twee dagen eerder voor de keuze gesteld: uw moeder gaat naar een verpleeghuis in Rotterdam om drie tot zes maanden te onderzoeken wat er met haar aan de hand is, óf ze gaat naar huis.

En aangezien er niks te onderzoeken valt - ze is gewoon een lieve, fragiele vrouw van 93 die langzaam haar greep op de wereld verliest - brengen we haar naar huis.

En na haar nachtelijke escapade timmeren we een rooster in elkaar. Zodat ze geen uur van de dag of de nacht alleen is. Haar broer, de kinderen, de buren, vrienden en vriendinnen: iedereen wordt ingeschakeld. We participeren ons een slag in de rondte. Nu maar hopen dat meneer Rutte een beetje trots op ons is.

,,Ik zat in het gras te bidden of de Heer mij thuis wilde brengen’’, zegt ze. ,,Ik had de schuur opgeruimd, want daar was het zo’n troep! Ik heb gewerkt als een vent!’’

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.