Fiets fout, fiets is nog niet weg

Jaap Visser

Je breekt tegenwoordig je nek weer over de fietsen achter het station, waar het toch al zo’n levensgevaarlijke bedoening is. Voordat ik er ’s ochtends de bewaakte stalling binnenrol, word ik bijna geschept door een verdwaalde taxi, geramd door een bus of platgewalst door zo’n wegwerkersmonster waarmee ze de boel aan het herinrichten zijn. Dat aan de ziekenhuiszijde van Leiden CS geen doden vallen, is een godswonder.

Ja, ik stal betaald bij het station, want mijn fiets voor de jat of vernieling aanbieden in zo’n onbewaakte gribusstalling, mij niet gezien. Voorheen wilde ik ’m nog wel eens aan een hek nabij het LUMC klinken, maar daar ben ik van genezen. Dat heeft mij de RIH, die ik van mijn vader erfde, gekost.

Op een winteravond, na een lange werkdag, was-ie weg, dat sportieve, elegante karretje waar ik behoorlijk aan gehecht was. Ik hoorde van een razzia, die middag, dienstkloppers van de gemeente hadden de sloten van fout gestalde fietsen doorgeknipt en de buit met een overvalwagen afgevoerd. Van mijn RIH nooit meer iets vernomen.

Bij de gemeentelijk fietsgevangenis op De Waard heb ik een half jaartje geleden wel de fiets van mijn dochter teruggevonden. Deze degelijke Gazelle was door de tweewieler-Gestapo achterovergedrukt in de stalling aan de voorzijde van het station, onder de taxistandplaats. Omdat die kooi was afgeladen, had Eva ’m netjes op de standaard en aan de rand van een gangpad gezet.

Helemaal fout volgens het Fiets Fout = Fiets Weg-principe. We vonden de Gazelle terug op de site van het gemeentelijk Warenhuis, alwaar we ’m konden vrijkopen.

De rechtvaardiging van de inbeslagname van de Gazelle was een fotootje dat mij flink pissig maakte. Zoals Eva thuis had bezworen, bleek ze haar fiets fatsoenlijk te hebben weggezet, wat voor mij reden was om een bezwaarschrift in te dienen. Daar kwam na zeventien weken een reactie op van burgemeester en wethouders, dat het helaas niet mogelijk was om binnen de wettelijke termijn van twaalf weken uitspraak te doen en dat de termijn daarom met zes weken zou worden verlengd.

Ik heb het er maar bij gelaten, net als bij de uiteindelijke beslissing van b & w om de fietsendieven te dekken. Die hadden namelijk gelogen dat er geen reden was om de fiets buiten de rekken te stallen aangezien er tientallen vrij waren. Op de dag van de deportatie ben ik er nog wezen kijken en heb ik met eigen ogen gezien dat de stalling afgeladen was.

Het wegvoerbeleid van de gemeente rammelt aan alle kanten en het is waarschijnlijk daarom dat rond het station een respijtregel is ingevoerd. Je mag er nu tijdelijk wildstallen. Logisch dat je er je nek breekt over de hinderlijk in de weg geplaatste tweewielers. De RIH van mijn vader plus het losgeld voor dochters fiets lichter, erger ik mij kapot aan de willekeur van het Leidse stallingsbeleid. Ik voel me bestolen.

Reageren: jaap@kickuitgevers.nl

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.