Wiskunde

Erna Straatsma

Wiskunde is niet voor meisjes. Dat zei mijn vakdocent op de middelbare school tegen mij.

Het was helemaal niet erg als ik een laag cijfer haalde. Ik had een aangeboren handicap, een soort hersendefect dat mijn vermogen om abstract te denken blokkeerde. Dat ik het wist.

Mijn wiskundeleraar liet meisjes voor wat ze waren. Hij besteedde zijn aandacht aan de resterende helft van de klas. Aan het eind van het schooljaar scoorden de jongens gemiddeld beter dan de meisjes. Zie je wel dat hij gelijk had?

Het was eind jaren zeventig en je zou verwachten dat sindsdien veel veranderd is. Maar nee hoor, dat is niet het geval. Nederlandse meisjes kiezen nog steeds massaal voor alphavakken. In technische beroepsgroepen zijn vrouwen op de vingers van één hand te tellen. De overtuiging dat ’wiskunde niet voor meisjes is’, is in dit land diep geworteld. Zo vertelde een vriendin me onlangs dat haar tienerzoon problemen met wiskunde had: ,,Daar kun jij me niet bij helpen mam.’’ Die vriendin haalde een negen voor haar vwo-examen wiskunde.

De vele enthousiaste columns en boeken van de Leidse ’wiskundemeisjes’, Ionica Smeets en Jeanine Daems, hebben weinig uitgemaakt. Daems is wiskundedocent aan het Rijnlands Lyceum in Sassenheim, dat stemt toch hoopvol.

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.