Ja, maar...

Binnert Glastra

De dame op middelbare leeftijd stopt haar fiets op korte afstand van het roodwitte lint en staart de agente wat meewarig aan. ,,Hè, mag ik er niet door? Dat kan niet. Ik moet naar Snijers.’’ De agente staat haar vriendelijk te woord. Ze verontschuldigt zich, legt uit dat dit stuk van de Botermarkt is afgezet voor politieonderzoek en dat het zo snel mogelijk weer wordt vrijgegeven.

De dame met de fiets heeft daar geen boodschap aan. ,,Ja, maar ik heb een afspraak. Straks vraagt-ie zich af waar ik blijf. Ik moet er echt door. Kan het echt niet even? Ik ben zo weer weg.’’

Het is slechts een van vele voorbeelden deze zaterdagochtend terwijl politie en brandweer het lichaam van Wayne Davies uit de Nieuwe Rijn halen. Er lopen allerlei mannen en vrouwen in uniformen, duikerspakken en ambulancekledij. Het wemelt van de roodwitte linten en busjes en schermen staan strategisch opgesteld om niet alleen de doorgang, maar ook het zicht te belemmeren. Uit alles spreekt de boodschap: hier kunt u niet door. Niet!

Toch beklaagt de een na de ander zich bij de arme agente, die het hoofd evenwel bewonderenswaardig koel houdt. Tientallen keren vertelt ze rustig dat mensen even zullen moeten omlopen of -fietsen. En keer op keer krijgt ze er een ’Ja, maar...’ voor terug. Rare jongens, die Hollanders.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.