Vuelta-dagboek van Daan Olivier: Lekker Leids praten na een topdag

Daan Olivier.© Archieffoto Orange Pictures

Hielke Biemond
Leiden

Wat maakt een profwielrenner door die debuteert in een grote ronde? Daan Olivier (24) houdt voor deze krant een dagboek bij tijdens de Vuelta a España. De klimspecialist uit Oegstgeest rijdt bij Team LottoNL-Jumbo in dienst van kopman Steven Kruijswijk, maar mag in sommige etappes voor zijn eigen kans gaan. Dit is zijn verhaal van het afgelopen weekeinde.

Zaterdag

Gisteren was het afzien, nu had ik de benen weer! Wat een prachtige dag was dit, met een elfde plaats als resultaat. Ik had niet meer de kracht om voor de ritwinst te gaan. Realistisch gezien is dat op dit moment ook nog te hoog gegrepen. Er zijn heel sterke renners bij. Maar dat ik nu zo'n finale kan rijden, is al supermooi. Om het in perspectief te plaatsen: vorig jaar rond deze tijd reed ik mijn eerste amateurwedstrijd na een jaar gestopt te zijn geweest.

Ook leuk vandaag was dat Richard Plugge langskwam, de Leidse manager van onze ploeg. Daardoor kon ik weer even aan mijn rollende 'rrr' werken. Lekker even Leids kunnen brallen, zorgde voor een moment van ontspanning. Dat is prettig in de hectiek van een grote ronde.

Je weet dat je in dit soort etappes in de kopgroep moet zitten om kans te maken op de overwinning. Er werd aan het begin echt keihard gereden. Het was een heel gevecht. Aanvankelijk was ik met een groepje weg dat werd teruggepakt. Op een stuk dat geleidelijk omhoog liep, sprongen we weer weg. Het was een tijdje listig of we weg zouden blijven.

Het probleem was dat er twee renners in de kopgroep zaten die nog kansrijk zijn in het algemeen klassement. Dat betekende dat er de hele etappe volle bak op ons werd gejaagd, met Team Sky voorop. We begonnen met ongeveer drie minuten voorsprong aan de slotklim. Gelukkig reed ik die nog goed op.

Het is heel veel klimmen in deze ronde. Als het écht steil is, heb ik nog te weinig power. Dat is iets om aan te werken. In deze ronde zitten heel veel van dat soort stukken. Dat is echt de Vuelta. Er zit voor ons altijd maar één ding op: er zo hard mogelijk overheen rijden, met een lichte versnelling. Hoewel ze me dus nog niet echt liggen, zijn het wel ontzettend gave stukken, met zo’n haag van uitzinnige supporters.

Een dag als deze verandert voor mijn gevoel niets aan mijn status binnen het team. We hebben veel gretige, jonge gasten in de ploeg. Voor een aantal is het de eerste grote ronde. In de eerste plaats rijden wij voor Stevens klassement, maar de ploeg geeft ons ook de ruimte om voor de dagzege te gaan. Met die groep jonkies jutten we elkaar aardig op om mee te zitten in ontsnappingen. Als ik de benen morgen heb, ga ik het weer proberen, of ik help een ploeggenoot daarbij.

Zondag

Mijn inspanningen van gisteren moest ik vandaag een beetje bekopen. Op de laatste klim voelde ik dat mijn lichaam behoorlijk leeg was en besloot ik om niet volle bak naar boven te rijden. Steven was door het team in een goede positie afgezet, dus ik kon niet veel meer voor hem betekenen. Dan is het beter om de krachten even te sparen, want de komende twee weken is er voor onze ploeg echt nog veel te winnen.

Morgen is de eerste rustdag. Ik kan niet zeggen dat ik die superhard nodig heb, maar het is wel fijn om een dag geen koers te hebben. Even de spanning eraf. Er zijn ook wielrenners die juist een hekel hebben aan rustdagen. Ik moet er nog achter komen of ik tot die categorie behoor.

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.