Afzwaaiende Vladimir Jozic (VVSB) en de schitterende speling van het lot

Afzwaaiende Vladimir Jozic (VVSB) en de schitterende speling van het lot
Franjo Jozic (63) en Vladimir Jozic (33): ,,Snel geïntegreerd dankzij het voetbal.’’
© foto Hielco Kuipers
Noordwijkerhout

Gevlucht voor de burgeroorlog in Joegoslavië kwamen ze door een speling van het lot in Noordwijkerhout terecht. Daar aangekomen gingen Franjo Jozic (63) en zijn zoon Vladimir (33) vrijwel meteen op zoek naar een voetbalvereniging. Vanaf zijn vaste stekkie langs de lijn zag Franjo zijn evenbeeld uitgroeien tot een icoon van VVSB, en dankzij het historische bekersucces tot een bekende Nederlander. Zaterdag speelt de aanvoerder na zestien seizoenen in de hoofdmacht zijn laatste officiële wedstrijd op De Boekhorst.

Een voetballeven lang voor dezelfde club spelen is tijdens de carrière van Vladimir Jozic steeds uitzonderlijker geworden in het topamateurvoetbal. Een zeldzaamheid zelfs, nu hij afzwaait bij VVSB.

,,Er zijn door de jaren heen mogelijkheden geweest om naar een andere club te gaan’’, vertelt Vladimir. ,,FC Lisse had concrete interesse, toen Niek Oosterlee daar trainer werd. Het was interessant, maar ik zou dan wel een club achter me laten die altijd heel goed voor me is geweest. En nog steeds is. Bij VVSB weet ik precies wat ik heb. Ergens anders moest ik dat nog maar zien.’’

Hij ziet zijn gelukzalig glimlachende vader, aan de overkant van de tafel. ,,Dat het zo gelopen is, is heel mooi’’, klinkt het dan. ,,Maar het is nooit een vooropgezet plan geweest. In het voetbal weet je het nooit.’’

Toeval

Het is minstens zo onvoorspelbaar als het leven zelf, weten vader en zoon uit eigen ervaring. Hun vlucht uit het verscheurde Joegoslavië bracht ze begin jaren negentig via Eindhoven in een Limburgs dorpje, waar Vladimir een seizoen in de E1 van VV Heijen voetbalde.

Hij had er net vriendjes gemaakt, en begon met een zachte g te praten, toen het gezin een verblijfsvergunning ontving en een huis in Noordwijkerhout kreeg toegewezen. Aan de andere kant van het land. Vladimir: ,,Dat had net zo goed in Groningen of Zeeland kunnen zijn.’’

Het voetbalseizoen was net afgelopen op het moment dat hij in 1995 met zijn vader voor het eerst een balletje trapte op sportpark De Boekhorst. In het nieuwe seizoen begon Vladimir in de D2 van VVSB.

Franjo, grijnzend: ,,Binnen een paar maanden zat hij al in de D1.’’

Vladimir: ,,Voor mij was het vanwege mijn leeftijd makkelijker om me aan mijn nieuwe omgeving aan te passen dan voor mijn vader.’’

Franjo: ,,In het begin was het moeilijk, maar het is niet moeilijk om je hier thuis te voelen. Toen we na vijf jaar een Nederlands paspoort kregen, wilde ik niet meer verhuizen. Ik voelde me op dat moment al een echte Noordwijkerhouter.’’

Vladimir: ,,Dat komt ook doordat je zo vaak bij VVSB kwam, om bij mij te kijken, en daar bent gaan voetballen in een veteranenteam. Het voetbal heeft je enorm geholpen om te integreren in de gemeenschap.’’

Franjo: ,,Zestienduizend inwoners, maar ze weten bijna allemaal dat ik de vader van Vla ben.’’

Gelijkenis

Niet alleen de uiterlijke gelijkenis is treffend: hun voetbalcarrières zijn ook vrijwel identiek. In de elegante voetballer Vladimir Jozic ziet Franjo zichzelf terug. Hij was in het huidige Bosnië en Herzegovina een verdienstelijke topamateur, die door OFK Belgrado net niet goed genoeg werd bevonden om profvoetballer te worden. Zijn zoon zou dat jaren later ook overkomen, na stages bij Feyenoord en ADO Den Haag.

Vladimir koos voor zijn studie bedrijfseconomie, resulterend in een baan bij Canon. Wel heeft hij altijd de beleving van een profvoetballer gehad, en misschien wel meer dan dat: niet uitgaan op de avond voor de wedstrijd, een nacht wakker kunnen liggen van een gemiste kans.

Op die manier groeide hij mee met het niveau van VVSB: van zijn debuut als A-junior in de eerste klasse naar de hoofdklasse, de topklasse en uiteindelijk de tweede divisie. Na een zware knieblessure acht jaar geleden vreesde hij nooit meer tegen een bal te kunnen trappen, laat staan weer te kunnen aanhaken bij het almaar stijgende niveau in Noordwijkerhout, maar de aanvoerder kwam volgens zijn meest kritische volger sterker terug dan ooit.

,,Dat ik een jaar niet kon voetballer’’, zegt hij tegen zijn vader, ,,was voor jou ook heel lastig.’’

Franjo, grijnzend: ,,Dat wordt het na dit seizoen ook.’’

Oogcontact

Het is een ritueel geworden: bij het betreden van het veld maakt Vladimir even oogcontact met zijn vader. Hij weet precies waar hij moet kijken. Het is in vierhonderd officiële wedstrijden voor VVSB zelden gebeurd dat zijn trouwste supporter niet op zijn vaste plek stond. Hij bezoekt zelfs alle trainingen. Franjo: ,,Dat is moeilijk uit te leggen.’’

Vladimir, lachend: ,,Je bent echt een enorme voetbalfanaat.’’

Franjo: ,,Het is alsof ik zelf een training mis, als ik niet kom kijken. En ik kan daar ontspannen staan. Bij wedstrijden is dat heel anders. Dan ben ik altijd zenuwachtig. Heel gek: toen ik zelf speelde, had ik dat niet.’’

Vladimir: ,,O jee, word ik ook zo?’’

Dan, ernstig: ,,Mijn vader is een kritische supporter. Toen ik jonger was, en nog thuis woonde, vond ik dat soms best lastig. Nu niet meer.’’

Franjo: ,,Ik moet eerlijk zeggen: hij heeft soms een mindere wedstrijd, maar nooit een slecht seizoen.’’

KNVB-beker

Ineens stond hij oog in oog met zijn vader, op het veld van FC Den Bosch. VVSB had als tweede amateurclub ooit, na IJsselmeervogels in 1975, de halve finale van de KNVB-beker bereikt. In die bizarre slotfase in De Vliert, met drie Noordwijkerhoutse doelpunten in vijf minuten, dacht Franjo Jozic niet na.

Hij zag de twee hoge hekken, met een vuilnisbak ervoor, en klom eroverheen om zijn zoon te omhelzen. ,,Vla zag me staan, keek verbaasd en zei: pa, je moet naar de tribune, anders krijg je een stadionverbod.’’ Verontschuldigend glimlachend: ,,Het was een beetje een domme actie van me.’’

Pas de volgende ochtend begon de betekenis van de prestatie ten volle tot ze door te dringen. ,,VVSB was op alle zenders’’, sprak Franjo. ,,Iedereen was ermee bezig.’’

Vladimir: ,,Dat was echt bizar. Ik werkte toen in Den Bosch. Dat lag een beetje gevoelig, dus ik mocht een dagje thuis werken. Op een gegeven moment belde onze teamleider Robèr Marijnen. Hij zei: je moet vanavond met het hele team naar De Wereld Draait Door. Ik zei: leuke grap. Maar het was dus serieus. Mijn huis zat hier ondertussen vol met journalisten. Ik dacht dat ik gek werd’’ Grijnzend: ,,Op een gegeven moment zei ik: sorry jongens, ik moet weg, naar DWDD.’’

Toen het team zonder oud-profvoetballers daar als filmsterren werd onthaald door het studiopubliek, stootte Peet van der Slot de aanvoerder aan. ,,Hij zei: Vla, volgens mij hebben we wel wat neergezet.’’

Hij schudt zijn hoofd. ,,In dat seizoen beseften we het nog niet helemaal, want de competitie ging gewoon door, maar als ik er nu aan terugdenk, krijg ik weer kippenvel.’’

Franjo: ,,Zelfs in Bosnië en Kroatië hadden ze allemaal op televisie gezien wat VVSB heeft gepresteerd.’’

Vladimir: ,,Nog mooier dan bij DWDD zitten, vond ik de oprechte manier waarop veel supporters ons bedankten, toen we werden onthaald op De Boekhorst. Je kunt niet bevatten wat het heeft gedaan met de echte clubmensen. Bizar. Met de spelers uit dat team zal ik altijd een bijzondere band houden. Ik zal ook de rest van mijn leven aan het bekersucces herinnerd blijven worden. In dat opzicht stop ik nooit helemaal.’’

Twijfel

Franjo Jozic was een jaar jonger dan Vladimir nu toen hij besloot af te zwaaien als voetballer. Hij liet zich een jaar later verleiden tot een rentree, omdat zijn club sportief in verval was geraakt door het vertrek van bepalende spelers.

Wat Vladimir betreft, eindigt hier de gelijkenis. Hij is dit seizoen wel aan het denken gezet door teamgenoten die hem vroegen of hij er vanwege zijn sterke spel niet een jaartje aan vast kon plakken.

,,Die twijfel is er zeker geweest, maar voor mij is het definitief. Het is mooier om op een moment te stoppen dat iedereen het jammer vindt, dan dat de keuze voor je wordt gemaakt. Met een kind op komst, kan ik ook niet alleen meer voor mezelf kiezen.’’

Franjo: ,,Stiekem had ik gehoopt dat hij nog een jaartje door zou gaan, maar hij heeft het goede moment gekozen. Vla is zijn hele leven altijd basisspeler geweest. Het zou hem pijn doen om bij VVSB te eindigen als bankzitter. En mij ook.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal