Thijmen Meekes, 11 jaar, De Tweemaster, Leiden

Laura Heerlien

Daar zat ik dan… in de kelder op een stukje brood te knagen. Dag in dag uit, elke dag hetzelfde. Werken, eten, slapen, werken, eten en slapen. Ik zag mijn familie maar een keer per week en dan gaf ik mijn vader het weinige geld waar ik bijna de hele week voor werkte.

Ik ging maar wat slapen… Er staat een donkere gestalte voor me, hij heeft in zijn rechterhand een zweep en in de ander een mes, hij glimlacht naar me maar dan slaat hij me met zijn zweep. Ik zat hier maar huilend in een hoekje...

Ik schrok wakker, ik was helemaal bezweet. Ik sloeg het stofje wat ze hier een deken noemen van me af, mijn baas riep me al ’Ahmed kom hier, nu!’

Ik stond op en liep slaperig naar buiten. Eindelijk een beetje een frisse lucht na dat stoffige kamertje. Nu nog twee uur door de woestijn lopen naar die vieze gevaarlijke mijn. Onderweg zijn allemaal gevaren: slangen, schorpioenen en het ergste, de hitte. In de woestijn is NIKS te drinken! Toen ik er eindelijk aankwam, rook ik meteen de vieze lucht van de duizenden zweterige mannen in de kleine mijn. Ik pakte een pikhouweel en begon te hakken, na een uur was mijn mond helemaal uitgedroogd.

Plotseling merkte ik dat er meer zuurstof mijn neus binnen kwam, iedereen begon ineens opgewonden te praten, maar er gebeurde niets en iedereen ging gewoon verder met wat hij deed. Opeens werd de deur ingetrapt en mannen in uniform kwamen binnen, iedereen begon te juichen. Toen besefte ik dat ik bevrijd werd, ik huilde van blijdschap.

Het eerste wat me te binnenschoot was naar mijn familie gaan. Vandaag ben ik immers jarig. Thuis kreeg ik een schriftje, je leest nu mijn eerste verhaal.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.