Timothy van der Meulen (FC Lisse): ‘Voetbal is mijn redding en ondergang geweest’

Timothy van der Meulen (rechts): ,,Altijd als er iets goeds komt, moet er daarna iets slechts volgen.’’

Timothy van der Meulen (rechts): ,,Altijd als er iets goeds komt, moet er daarna iets slechts volgen.’’© Foto Orange Pictures/Marcel van den Bos

Hielke Biemond
Lisse

Hij speelde bij Ajax en Bayern München met voetballers die nu lang en breed miljonair zijn. Zelf is Timothy van der Meulen (27) sinds kort verhuizer via een uitzendbureau. FC Lisse is al de twaalfde club van de verdediger, die in een bizar verlopen carrière de donkere kant van de voetbalwereld heeft gezien. ,,Op elke goede zaakwaarnemer lopen twintig prutsers rond.’’

In een trainingsjasje van FC Homburg, zijn laatste profclub, ploft Van der Meulen neer in een stoel op sportpark Ter Specke. Wit weggetrokken van vermoeidheid, zich omstandig verontschuldigend voor de vertraging. Zijn uitzendwerk als verhuizer loopt soms zo uit dat hij zich moet haasten om op tijd te komen voor de training. ,,Het is druk in mijn hoofd’’, klinkt het. ,,Ik sta nu de hele dag wasmachines te tillen. Dat is even wennen, en niet ideaal in combinatie met voetbal.’’

Groter kan het contrast niet zijn met de manier waarop zijn leven er vorig seizoen uitzag: een paar uur trainen en de rest van de dag verveeld uit het raam staren in een Duitse hotelkamer. Piekerend over zijn reserverol bij het bescheiden FC Homburg, verlangend naar zijn dochter, die hij in een halfjaar slechts één keer zag. ,,Begin mei zei ik: hier heb je al mijn spullen, ik ben weg. Dat is niet mijn stijl, maar ik had er zo weinig plezier meer in, profvoetballer zijn.’’

Hij heeft zich voorgenomen nooit meer voor een maandsalaris van twee- tot drieduizend euro zijn geliefden achter zich te laten. Dan liever voor een iets kleinere vergoeding spelen bij een tweededivisieclub, met een baantje erbij. ,,Als ik kan voetballen, ben ik blij. Hier kan ik voetballen. Als ik niet goed speel en ik zit ermee, heb ik in elk geval mijn familie om me heen en zit ik niet in mijn eentje op een hotelkamer mijn hersens te kraken.’’

Regelmatig krijgt Van der Meulen de vraag hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om zoveel clubs te verslijten. Dan laat hij een cynisch Amsterdams lachje volgen door een monoloog van Fidel Castro-achtige omvang over zijn mislukte zoektocht naar voetbalgeluk. Vooral trainers en zaakwaarnemers moeten het ontgelden, maar hij spaart zichzelf evenmin. ,,Bij De Graafschap heb ik er op een gegeven moment een potje van gemaakt. Toen was er iets geknapt bij me. Verder heb ik veel pech gehad, ongelooflijk veel.’’

Illustratief voor zijn gehele carrière is dat zijn eerste wedstrijd voor HFC Haarlem, als huurling van Ajax, de laatste was voor het faillissement. Een zucht en een wrange glimlach. ,,Altijd als er iets goeds komt, moet er daarna iets slechts volgen.’’

De voetbalwereld lijkt zo blinkend, weet hij, voor wie er van de buitenkant naar kijkt. Het sterrenbestaan is slechts voor een selecte groep weggelegd, benadrukt Van der Meulen. De rest van de beroepsgroep moet vooral zien te overleven.

Te laat doorzag hij dat daar een gehaaid karakter voor nodig is. ,,Iedereen probeert over de rug van een ander te verdienen’’, stelt de Amsterdammer. ,,In het begin ben ik heel open en eerlijk geweest. Dan weet je dat je wordt genaaid. Er zijn mensen die je gouden bergen beloven, maar zodra je ergens hebt getekend en zij hun commissie hebben ontvangen, hoor je er nooit meer wat van. Op elke goede zaakwaarnemer lopen twintig prutsers rond.’’

Steun

Dat hij het zo lang heeft volgehouden, is te danken aan dat ene zinnetje van zijn moeder. Vijf woorden slechts: je hebt het in je. Die onvoorwaardelijke steun, waarmee zij eerder jarenlang Ajax achterna reisde door heel Europa, heeft haar zoon er altijd doorheen gesleept.

,,Als supporter vond ze de voetbalwereld leuk en aardig. Nu ze het van binnenuit heeft meegemaakt, is haar kijk erop heel erg veranderd. Ze gaat ook niet meer naar wedstrijden van Ajax. Het is voor haar vervelend om te zien dat jongens met wie ik heb gespeeld miljonair zijn. Haar eigen zoon niet. Dat is moeilijk te verkroppen voor iemand die er altijd alles voor heeft opgegeven zodat ik kon slagen. Maar als ik speel, wil ze er nog steeds bij zijn.’’

Een peinzende stilte. ,,Weet je: vroeger was ik geen makkelijke jongen. Mijn moeder wilde me het liefst op een voetbalveld hebben. Anders had ik misschien wel een paar jaar achter de tralies gezeten. Voetbal is mijn redding geweest, maar ook mijn ondergang.’’

Hij verwijt zichzelf vooral te zijn vertrokken bij Bayern München, vijf jaar geleden, na een topjaar in het tweede team van de Duitse grootmacht. Trainer Andries Jonker haalde het beste naar boven in zijn landgenoot, die als centrale verdediger topscorer werd van het team. ,,Hij zei: je speelt en je zult altijd spelen. Dat heb ik nodig. Presteer ik niet, dan weet ik ook wel dat ik mijn basisplaats kwijtraak. Maar als dat na één slechte wedstrijd gebeurt, werkt dat niet.’’

Slechtste beslissing

Een roerig privéleven deed Van der Meulen na het seizoen van zijn leven besluiten terug naar Nederland te gaan. Misschien wel zijn slechtste beslissing ooit, besefte hij al snel. ,,Ik tekende bij De Graafschap. Een dag later degradeerde die club uit de eredivisie. Weer een dag later tekende Pieter Huistra, een trainer met wie ik slechte ervaringen had.’’

Een ontbonden contract in Doetinchem en een vruchteloze Engelse stage later vond Van der Meulen zichzelf terug in een bos diep in Polen. Als testspeler mocht hij mee op trainingskamp met een club waarvan hij de naam niet eens meer weet. In gebrekkig Engels kreeg hij te horen drie kilo te zwaar te zijn – iets wat hij duidelijk had aangegeven en weet aan de geboorte van zijn dochter. Twee dagen voor het einde van het trainingskamp was de stage niettemin alweer ten einde. ,,Om elf uur ’s avonds heb ik een taxi besteld, naar het dichtstbijzijnde treinstation. Dat bleek op twee uur rijden te zijn. Daar moest ik uren wachten. Ik weet niet waar ik die nacht allemaal ben geweest, maar na twintig uur was ik in Nederland, bij mijn pasgeboren dochter.’’

Na zijn eerste vlucht uit de kille krochten van het profvoetbal hervond Van der Meulen op het hoogste Nederlandse amateurniveau de spelvreugde, bij Sparta Nijkerk. Op een soortgelijke heilzame werking hoopt de voormalig Ajacied nu bij FC Lisse. ,,Dit is een prima club, met aardige mensen. Ze helpen me met alles. Anders dan bij een profclub, daar is alles veel zakelijker.’’

Hij hoopt zaterdag speelgerechtigd te zijn voor de uitwedstrijd tegen FC Lienden. Het wachten is nog op groen licht van de Duitse voetbalbond. ,,Ze zullen daar wel op vakantie zijn’’, klinkt het schamper.

Ondanks zijn afkeer van het profvoetbal wil hij niet spreken van een definitief afscheid. ,,Als er een mafklapper in Azië rondloopt die me een paar ton wil geven, wie ben ik dan om daar nee tegen te zeggen?’’

Grijnzend: ,,Met mijn hoeveelheid pech zal dat wel niet gebeuren.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.