Vuurwerk

Binnert Glastra

Een luide knal, gevolgd door kruitdampen. Een stel reageert onmiddellijk en weet een jochie van een jaar of twaalf in de kraag te grijpen.

Twee meisjes stuiven weg, een vriendje blijft op veilige afstand ongerust staan. Maar het loopt goed af voor ze. Snel hebben ze het stel ervan overtuigd dat die wat oudere jongen verderop in het park de schuldige is.

Best knap. Ik voorzie een gouden toekomst in de verkoop van tweedehands auto’s.

Terwijl die andere jongen de wind van voren krijgt over de gevaren en overlast van vuurwerk, vormt het kinderkwartet zich weer. Het loopt met versnelde pas drie meter voor me.

Een van de jongetjes knipt een aansteker aan en grabbelt in zijn jaszak. ’Niet nu’, sist een van de meisjes, ’ze bellen vast de politie.’ Snugger kind. Die komt er wel.

Het groepje gaat een hoek om en kijkt schichtig rond. Gefascineerd blijf ik staan, nog steeds op een meter of drie afstand. Ik rommel wat op mijn telefoon. Niet om de politie te bellen, want ik ben ook jong geweest en ze maakten voor zover ik kon zien niets kapot.

Maar dat weten zij niet. Aan de overkant van de straat leest een motoragent iemand de les. ’Daar, op het pleintje bij de fietsen’, roept het meisje. ’Daar vinden ze ons nooit!’

Even later klinkt een knal. Sufferds. Hopelijk is de jeugdzorg volgend jaar direct na oud en nieuw op orde.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.