Monster met rugklachten

Silvan Schoonhoven
Leiden

Dit is haar dan. Midden in een Amerikaans laboratorium staat zwijgend het reuzenhoofd van de 'Nederlandse' Tyrannosaurus rex. Zelfs met zilverfolie in plaats van snijtanden is het een indrukwekkende kop. Volgend jaar verhuist Michele, zoals het monster mogelijk gaat heten, voorgoed naar het Leidse museum Naturalis.

De schedel is al een keer naar Europa overgevlogen. Hij werd door de röntgenscanner gehaald in Duitsland en verscheen zelfs live bij RTL Late Night. Maar toen bleef het fossiel zelf onzichtbaar, veilig ingepakt in een kist. Nu staat het hoofd naakt en wel in het Black Hills Institute in Wyoming, VS.

Daar zijn experts druk bezig met het prepareren van de Tyrannosaurus die in het vernieuwde museum een hele zaal in beslag zal nemen. Hoe beter ze de botten onder de loep nemen, hoe meer ze te weten komen over Micheles leven.

Waarschijnlijk had ze voortdurend rugpijn, oppert paleontoloog Tim Larson, die dag in, dag uit bezig is met het schoonmaken van de skeletdelen. ,,Misschien moest ze haar gewicht wel altijd op één been houden. Het dier had last van haar heup. Misschien heeft ze een bot gebroken of is het tijdens de groei verkeerd gegaan.''

Touwtrekkerij

Tim is de zoon van Peter Larson, de beroemdste tyrannosaurusjager ter wereld. De familie is in de wereld van de paleontologie niet onomstreden, omdat hun Black Hills Institute commercieel handel drijft in dinofossielen. Peter Larson belandde zelfs anderhalf jaar in een Amerikaanse cel nadat zijn net opgegraven Tyrannosaurus 'Sue' door de federale staat en de FBI in beslag was genomen. Het was het gevolg van een slepende touwtrekkerij over wie de eigenaar was van het dier. Het drama rond Sue en zijn ontdekker werd zelfs verfilmd.

Black Hills, onder leiding van Larson, is sowieso een merkwaardige instituut. Het omvat misschien wel de grootste dinosauruswinkel ter wereld, waar bezoekers fossielen, T-shirts, boeken, pluche oerreptielen en opblaasdino's in alle soorten en maten kunnen aanschaffen. Ernaast is een oude schoolaula die van onder tot boven staat volgepakt met skeletten.

'De meeste dino's per vierkante meter', zeggen ze hier trots. Een twijfelachtige eer, want de bezoeker ziet door de botten de dino's niet meer. Middenin de verzameling ontdek je T. rex 'Stan', een wereldberoemd exemplaar, maar je kunt hem niet fotograferen zonder minstens tien andere dino's vast te leggen. De kop is bovendien van kunststof, de echte schedel ligt een paar meter verderop, omdat het risico bestond dat het ding naar beneden zou vallen.

Naturalis wil dat compleet anders aanpakken. Er komt een aparte zaal waar Michele in al haar griezelige glorie volledig tot haar recht komt, met de echte schedel, die de bezoeker op ooghoogte aangaapt.

Bouwtekeningen

Het hart van het instituut bevindt zich achter en onder het publiek toegankelijke deel. Het is een doolhof van zalen, trappetjes en gangen. Bij het licht van bureaulampen werkt personeel hier als monniken aan het schoonmaken, prepareren en in elkaar plakken van de ontelbare botfragmenten. Het is een immens bouwpakket waarvan de onderdelen ook nog eens moeten worden opgebouwd uit losse brokjes en splinters.

Aan de muur hangen schema's die aan bouwtekeningen doen denken.

,,Je kunt spreken van zo'n honderdduizend onderdelen'', zegt Larson. De allerkleinste fragmentjes rekent hij dan niet mee. Van de Nederlandse dino is zo'n vijftig procent van de skeletdelen gevonden. Niet slecht, hoewel T. rex Sue voor meer dan tachtig procent compleet was. De ontbrekende botten, bij Michele onder andere grote delen van de onderkaak, worden nagemaakt met bijvoorbeeld een 3D-printer.

In de schedel zitten al zeker vijfhonderd manuren werk. Nog zeker duizend te gaan, schat Larson. ,,Maar kijk, is het geen schoonheid?''

Meer nieuws uit Regio

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.