Doorbuigen

Har Meijer

Het was weer zien en gezien worden op het 3 oktobergala in de Pieterskerk. Een hoog gehalte hotemetoten die niet nalieten de traditionele modeshow van snedig commentaar te voorzien.

Een parlementariër: ,,Die dame kijkt zo chagrijnig, die gaat vast niet met plezier naar haar werk.’’ Een wethouder: ,,IJs met slagroom zou bij deze dames wonderen doen.’’ Inderdaad waren de mannequins op de catwalk brood- en broodmager. Maar wat wil je ook als je je de hele avond op die hoge stilettohakken sexy moet voortbewegen. En dan mocht er ook nog niet gelachen worden. Plok, plok, zo stapten de meisjes, statig als kalkoenen, in fraaie herfstkleuren over het plankier.

Het publiek vond het prachtig, klapte de handen stuk voor de dame in de ragfijne doorkijkvitrage. Ik zat op een hoge barkruk naast een oude tennisvriendin. Voorzichtig bewoog zij haar rechter been op en neer. Waarom ze dat deed? ,,Ben verdomme al twee keer aan deze rotknie geopereerd, was ik er maar nooit aan begonnen. Jij had toch ook last van je knieën?’’,,Nog steeds, maar ik ben als de dood voor de operatie. Had je zoveel pijn dat je je hebt laten opereren?’’

,,Viel best mee, ik had alleen veel pijn bij het aflopen van de trap. Maakte de orthopeed een röntgenfoto en zei dat mijn knie totaal versleten was. Een maand later was ik al aan de beurt. Dat heb ik geweten, de dag na de operatie kreeg ik hoge koorts. Een week met antibiotica in het ziekenhuis. Ondanks intensief revalideren ging het mis en moest de prothese er weer uit. De nieuwe knie paste prima, ik helemaal blij.’’ Ze keek om zich heen. ,,We horen anders wel bij de oudjes, het is hier bijna alleen maar jeugd wat de klok slaat. Waarom durf je je niet te laten opereren?’’

,,Pas als het poliklinisch kan, ’s morgens erin en ’s avonds weer naar huis, ga ik er over denken.’’ Haar man kwam naar ons toe met twee biertjes. ,,Heb je hem al over dat doorbuigen van je knie verteld?’’ ,,Hou op Wim dat is te triest voor woorden en interesseert hem geen bal.’’ ,,Ik denk het wel, heel leerzaam.’’

,,Zoals ik al gezegd heb ging het bij de tweede knie eerst perfect maar daarna werd de knie stijver en stijver, totdat ik hem bijna niet meer kon buigen. Fietsen en fysiotherapie hielpen niets. De orthopeed stelde het doorbuigen van de knie onder narcose voor. Een heel vervelende ingreep. Ik zou er over denken. Een week geleden had Wim ’s avonds een vergadering. Toen hij thuis kwam zat ik huilend in het bad omdat ik er niet meer uit kon komen, het water was intussen ijskoud.

Toen hij mij uit het bad wilde tillen gleed ik uit zijn handen op de grond. Het huis dreunde op zijn grondvesten. Ik stierf van de pijn en begon te gillen en te huilen, ik zat daar als een zielig hoopje ellende. Toen ik wat van de schrik bekomen was en overeind probeerde te komen was daar het grote wonder. Ik kon opeens mijn knie weer buigen.

Wij, gierend van het lachen, de volgende dag naar de orthopeed, die mij trots als een pauw complimenteerde met het succes. Spontane genezing na geslaagde operatie, tikte hij bloedserieus in op de computer. Jullie dokters blijven ijdeltuiten.”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.