Het wordt niks

Gertjan van Geen

De buitentemperatuur noopte eerder tot een koude douche, maar toch voelde het zeer aangenaam; het warme bad waarin ik mij bevond toen het Nederlands team zijn EK-campagne aftrapte.

Wat was het ook allemaal geweldig georganiseerd. On-Nederlands zeg je dan al gauw, al doen we ons land dan wellicht tekort. On-basketbals dan maar. Strak maar toch ontspannen. De Oranje Leeuwen gingen aan de lunch en of de heren media soms ook nog trek hadden? Nadat de internationals hun honger hadden gestild, konden we ze vrijwel onbeperkt lastigvallen met onze vragen (waarop we zinnige antwoorden kregen. Basketballers interviewen is bepaald geen straf, zoals ik al jaren merk in Leiden).

Geen modderfiguur

Wat een mooi team ook. Daar gaan we in Zagreb geen modderfiguur mee slaan. Ik zou nog wel juichender willen doen, maar de bondscoach houdt zijn team graag stevig in de underdogpositie, zoals basketbalverslaggever Leon K. ondervond toen hij in een column wat te enthousiast deed.

De eerste die ik zag en van wie ik een hand kreeg toen ik de Vijf Meihal binnenstapte, was onze bondscoach. Ik heb het in deze column nooit laten blijken, maar ik ben een beetje een fan van Toon van Helfteren. Nog een bekentenis: ik vind dat ZZ hem nooit had moeten laten gaan. Ik denk dat het belangrijk is dat ik dit maar eens hardop zeg. Toon had er duidelijk, en begrijpelijk, zin in. Ik denk dat ik niet de enige ben die deze Nederlandse topcoach van harte deze geweldige klus gunt. ,,Ik ga eerst eens de defense neerzetten’’, zei hij uiteraard.

Associate head coach

Ook van associate head coach Sam Jones kreeg ik een hand. Sam is coach van Den Bosch in zijn vrije tijd, en kan inmiddels tot zijn genoegen constateren dat ongeveer een derde van de Oranjeselectie bij zijn club onder contract staat. Komop jongens, ik schrijf deze column niet helemaal voor de kat zijn… kanarie. Twee weken geleden wees ik erop dat pointguard Leon Williams vrij was, en dat ZZ hem zou moeten inlijven. Williams tekende echter een week later bij Den Bosch, dat nu tien (!) Nederlanders onder contract heeft. Zucht. Maar ja, als het contracteren van een assistent-coach al een monumentale opgave blijkt, mogen we eigenlijk ook niks verwachten in de zin van bruikbaar spelersmateriaal. Sam spreekt trouwens perfect Nederlands (ik had hier nog een grap over Casteels willen maken, maar vult u hem zelf maar in). Niet lang geleden had ik het met de bondscoach over het grote aantal buitenlandse coaches in de eredivisie. ,,Sam is Nederlander’’, zei Toon streng, toen ik de Bossche coach over een kam dreigde te scheren.

Enthousiast

Enthousiast over dit Oranje was ik al, maar nadat ik nu ook zelf mocht ervaren hoe goed en professioneel de zaken worden aangepakt, toog ik gisteren bij mijn eerste de beste gelegenheid weer naar de Vijf Meihal voor nog een bad. Wat een contrast ook met een jaar eerder, toen Toon bijna letterlijk de straat op moest om nog wat internationals bij elkaar te zoeken. Het groepje dat toen op de eerste training was, had moeite gehad om in de DBL een play-offplaats te bemachtigen (hoewel…). De groep die gisteren op het Leidse parket stond, zou misschien wel ongeslagen Nederlands kampioen worden.

Serieus

De vraag die momenteel rondzingt: kan Oranje ook tot grote hoogte stijgen als het wel serieus wordt genomen? Was juist niet die schier uitzichtloze positie van een jaar geleden niet dé katalysator voor het succes? Dat weten we pas als we op het EK zijn, maar ik kan u melden: ook deze groep is hongerig en gretig. In het afsluitende partijtje gingen de mannen er vol op. ,,Hotseknotsebegoniabasketbal’’, vond Toon. ,,Ze willen zo graag, het is nog wat onrustig.’’ Het zal hem wel goed hebben gedaan dat het meeste gejuich kwam nadat team A team B had gedwongen tot een overtreding van de schotklok. Nog even en ze scheren allemaal hun hoofd en laten een forse snor staan.

Terwijl Sam controleerde of mijn goede collega, die een foto van de hardwerkende internationals wilde tweeten, geen Macedonische spion was, werd het tijd voor de internationals om aan tafel te gaan. Alleen stonden er nog zeker tien te schieten, al twintig minuten, na een training van twee uur. ,,Guys, eten’’, riep Toon. Het kan een mooie zomer worden. O nee, sorry coach. Waarschijnlijk wordt het niks. Noppes. Ik kom alleen wel heel vaak kijken.

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.