'Dirk Kuijt van het handbal' zwaait af bij Oranje

Hielke Biemond
Voorschoten

Matthijs Vink heeft bedankt als handbalinternational. De in Voorschoten woonachtige Noordwijkerhouter vindt het na 69 interlands mooi geweest. ,,Een moeilijke maar juiste beslissing.’’

In 2004 maakte de cirkelspeler zijn debuut. ,,Op een toernooi in Polen, tegen België. Nog altijd een hoogtepunt. Zeker omdat het voortraject ontbrak. Ik heb nooit in een nationaal jeugdteam of zelfs maar een regioselectie gezeten, stond niet als talent te boek en ben geen speler die de bal er mooi in gooit. Maar talent bestaat uit meer dan technische vaardigheden. Op mentaal vlak en qua beleving ben ik wereldtop. Iemand noemde me laatst de Dirk Kuijt van het handbal. Een mooie vergelijking.’’

Tien jaar lang genoot hij als prof in de Spaanse topcompetitie, voordat hij in 2011 terugkeerde naar Nederland om bij topclub Volendam te gaan spelen, dat hem tevens bond als commercieel manager. Zijn status was in de tussentijd flink veranderd. Vink was niet meer weg te denken uit het Nederlands team.

Eer

,,Ik heb het altijd een eer gevonden om voor mijn vaderland uit te komen. Uitwedstrijden tegen een Polen of Montenegro, voor duizenden mensen. Schitterend. Maar absoluut hoogtepunt was het WK-kwalificatieduel tegen Spanje in 2009, in Pontevedra. Heel speciaal voor mij. Ik speelde daar nog, was bij Barcelona met de beste spelers ter wereld opgegroeid en kwam veel vrienden tegen in het veld. We speelden fantastisch en verloren eervol met 32-29 van het beste land ter wereld.’’

Dieptepunten waren er zeker ook. Zoals het missen van een eindtoernooi. ,,Een smetje op een glansrijke carrière’’, benadrukt hij. ,,We zijn er dichtbij geweest. Dan haalden we het niet op doelsaldo of moesten we in de finale van de play-offs tegen een wereldtopper. Zoals voor het WK 2013, toen we tegen IJsland lootten, dat op de Spelen van Beijing nog zilver haalde. We waren dan ook kansloos. Nog altijd een pijnpuntje. Een WK in Spanje was het perfecte podium geweest om mijn interlandloopbaan af te sluiten.’’

Vink ging door, ook al om zijn ervaring en benadering op een nieuwe generatie over te brengen. Afgelopen zomer hakte hij echter de knoop door. ,,Ik heb een drukke baan en ook mijn thuissituatie speelt mee. Mijn vriendin had nog de keuze om met mij in zee te gaan, maar ons zoontje heeft er geen boodschap aan dat papa handbalt. En als international ben je gemiddeld toch zes weken per jaar van huis. Bijkomend voordeel is dat ik me nu volledig kan focussen op de club. Ik word natuurlijk ook ouder, al voel ik me nog erg fit. Niettemin ben ik blij dat ik deze keuze zelf gemaakt heb. Vaak wordt de beslissing voor je gemaakt, door blessures of een bondscoach die het niet meer in je ziet zitten.’’

Zondag, in de rust van het duel met Noorwegen, werd Vink onderscheiden. Technisch directeur Sjors Röttger noemde hem daarbij ’misschien wel de beste verdediger die we ooit gehad hebben’.

,,Mooi om te horen, zeker uit zijn mond. Hij was een bondscoach die het, voordat ik op mijn negentiende naar Spanje vertrok, niet in mij zag zitten. Dat ik nu alsnog zijn waardering krijg, doet me goed.’’

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.