SUB071 een klein beetje terug

De laatste concertavond in SUB071.

De laatste concertavond in SUB071.© Foto Taco van der Eb

Liza Janson
Leiden

Zomer 2015. Voor de allerlaatste keer wordt het podium van SUB071 betreden. De Leidse concertzaal in het kraakpand naast het station gaat een paar maanden later tegen de vlakte. Fotografe Minja Šarović filmde de laatste jaren en legde daarmee een stukje Leidse muziekgeschiedenis vast. Haar documentaire ’Eerlijk zullen we allen spelen’ gaat vrijdag 8 september in première.

Het is 2006 als het pand aan het Schuttersveld na jaren leegstand wordt gekraakt. Krakers maken er woonruimten en de vrijplaats Multipleks in. Niet veel later, in 2007, volgt ook een concertzaal in de kelder: SUB071. In de ruimte van enkele tientallen vierkante meters treden naar schatting zo’n duizend bands op.

„Als student ging ik op zoek naar kleine concertzaaltjes”, zegt Šarović (29) die twaalf jaar geleden voor haar studie naar Leiden kwam. Via via kwam ze bij de Sub terecht. „Ik heb er enorme meeslepende shows gezien. Daar ging je zo in op. Die intensiteit en overgave waarmee de muzikanten speelden... De Sub was mijn meest favoriete plek.”

Missen

Toen ze een paar jaar later naar Amsterdam verhuisde, kon er geen podium tippen aan haar ervaringen in Leiden. „Ik begon het daar heel erg te missen. Ik zag in hoe mooi het is wat er in Leiden gebeurde. Natuurlijk heb je in Amsterdam ook leuke plekken, maar het is anders. De manier waarop in Leiden wordt samengewerkt door muziekliefhebbers is echt bijzonder. Het geeft energie en heeft me gemotiveerd om de documentaire te maken.”

In de promo van de film vraagt ze Leidenaren of ze wel eens van SUB071 hebben gehoord. Bijna iedereen haalt vragend zijn schouders op. „Het lag pal naast het station en niemand die er iets van weet.” Toch is de Sub voor veel muziekliefhebbers een begrip waarnaar met nostalgische gevoelens wordt teruggekeken. Dat blijkt wel uit de grote hoeveelheid reacties die ze op de film krijgt. „Ik ben onwijs verbaasd hoeveel aandacht ervoor is. Blijkbaar doet het mensen wat.’’

Gevoelsmatig

Šarović begint met haar film in 2013, als de Sub nog gewoon open is. „Ik ga altijd heel gevoelsmatig te werk. Ik had zoiets van: ik moet dit doen.” Zonder geld en met weinig filmervaring gaat ze aan de slag. „Ik dacht: ik moet nu beginnen, voordat ik mensen ga vinden die op één lijn zitten, is er een jaar voorbij. En ik geloof dat je heel weinig nodig hebt om iets te maken.” Bijna alles doet ze zelf. „Het heeft me zo’n les opgeleverd, het voelt alsof ik een bachelor filmmaken heb afgerond.”

Met haar spiegelreflexcamera filmt ze concerten, bands, publiek en neemt interviews af. „Het is een sfeerimpressie met publiek, fragmenten uit de Sub zelf, concertjes en het leeghalen van de Sub. Ik was eigenlijk van plan om na anderhalf jaar te stoppen met filmen, maar toen ging het dicht en besloot ik om door te gaan.”

Zonder eigenbelang

Met de docu wil Šarović laten zien dat je met heel weinig heel veel kunt bereiken. „Ik heb gemerkt dat de mensen achter de Sub er zonder eigenbelang instonden, dat is voor mij heel bijzonder.” Ook hoopt ze dat mensen zien dat je niet altijd ver weg hoeft om mooie dingen te zien. „Het gras is altijd groener aan de overkant, maar eigenlijk zouden mensen heel dichtbij huis moeten blijven en dingen moeten koesteren die ze zelf in de stad hebben.”

De documentaire duurt 25 minuten en gaat vrijdag 8 september in première in de Vrijplaats in Leiden.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.