Dawkinsbergen

Hielke Biemond

If You Ain’t Groovin’ Best Get Movin’, Chocolate Thunder Flyin’, Robinzine Cryin’, Teeth Shakin’, Glass Breakin’, Rump Roastin’, Bun Toastin’, Glass Still Flyin’, Wham Bam I Am Jam!

Dit is niet de nieuwste rap van mijn (sinds vorige week) alter ego JoRiss maar de naam van een dunk. De auteur is Daryl Dawkins en de dunk is wereldberoemd. In 1979 speelde Dawkins met Philadelphia bij Kansas City. De enorme center haalde flink uit over Bill Robinzine en het plexiglas bord spatte in tienduizenden stukjes uiteen.

Een kleine maand later herhaalde ‘Chocolate Thunder’ (zijn zelfgekozen bijnaam) dat kunstje door ook in zijn thuishal The Spectrum de basket te laten ontploffen. Toen moest hij op het matje komen bij de ‘commissioner’ van de NBA (de Marcel Verburg, zeg maar) die hem dreigde met 5000 dollar boete en een schorsing voor elke volgende keer dat een bord zou sneuvelen. Ook kwam de NBA met een oplossing waar we vandaag de dag nog steeds gebruik van maken: de klapring (en die schaatsers maar denken dat ze origineel zijn met die klapschaatsen).

Kunstje

Daryl Dawkins ging van high school rechtstreeks naar de NBA, een jaar nadat Moses Malone dat kunstje had geflikt in de ABA. DD begon zijn profcarrière als een groot kind en bleef dat ook. Hij beweerde op de planeet Lovetron te wonen (wat hou ik toch van de ‘70’s), maakte grappen en grollen en was een spektakelman van de eerste orde.

Heel groot en heel sterk was-ie, de center van de 76ers, voor wie hij een schitterend arsenaal aan dunks op de mensheid losliet. In Your Face Disgrace, The Go-rilla, Earthquaker Shaker, Candyslam, Dunk You Very Much, Look Out Below, Yo Mama, Turbo Sexophonic Delight, Rim Wrecker, Greyhound Bus (‘coast-to-coast’), Cover Your Head, Spine Chiller Supreme, Slam Bam Thank You Ma’am and Walk Away From Love, lijken nummers van Prince maar zijn dunks van Chocolate Thunder.

Belofte

Uiteindelijk raakte  Philly gefrustreerd omdat Dawkins zijn belofte nooit helemaal waarmaakte, ruilde hem met New Jersey en haalde Moses. Na een paar jaar Nets sloot Dawk zijn carrière af in Italië (waar hij nog een paar baskets slachtofferde), alvorens hij een soort goodwillambassadeur werd voor de NBA, een rol die hem met zijn innemende persoonlijkheid op het lijf was geschreven.

Afgelopen week overleed Dawkins, op 58-jarige leeftijd. Ik vond dat erg. Hoewel (vooral de tweede helft van) de jaren ’70 niet het hoogtepunt van de NBA betekenden, werd de league en daarmee het wereldwijde basketbal wel gevormd door die eigenzinnige karakters die toen hun hoogtijdagen beleefden. Als u het mij vraagt (maar dat doet u niet) een mooiere tijd voor onze sport dan de huidige, waarin de atleten van een lopende band lijken te komen, een paar mooie exemplaren uitgezonderd en die kunnen we in Leiden ook nog eens vaak aan het werk zien. Tenzij er eentje blijft schitteren in wedstrijden die in en rond Griekenland worden gespeeld, dan staat hij straks daar onder contract…

Karakters

Over eigenzinnige karakters gesproken, in dezelfde week als Dawkins ontviel ons ook een voormalig coach van Leiden, Theo Kinsbergen. De man achter het Kinzo-gereedschap maakte vooral naam als coach van Amstelveen, waarmee hij kampioen werd en waar hij een goed oog voor talent had en een aantal latere internationals hun debuut in de eredivisie liet maken. Ook was hij een van de pioniers op het gebied van de Nederlandse Amerikanen. Sid Bruinsma was een ontdekking van Kinsbergen, volgens mij ook Ron Kruidhof en hij haalde eveneens Randy Wiel naar Nederland.

Zijn ene jaar in Leiden was een teleurstelling. Tijdens het voorgaande seizoen werd zijn komst al bekend en dat veroorzaakte veel onrust in het team van toenmalig coach Ton Boot. Kinsbergen kwam en nam half ‘Amstelveen’ mee. Het budget voor drie seizoenen werd in een jaar opgesnoept, en de fenomenaal getalenteerde maar volkomen gestoorde Wilson Washington werd de ‘posterboy’ voor het mislukte seizoen.

Profijt

Toch was Kinsbergen een belangrijke figuur in de Nederlandse basketbalwereld. Hij durfde groot te denken en was onderdeel van de beweging die de sport bekend maakte in ons land in de jaren ’70. Daar hebben we ook in Leiden profijt van gehad, en dus staan we maar niet te lang stil bij dat ene mindere jaartje.

Dawkins en Kinsbergen. Dawkinsbergen. Inmiddels is het basketbal megaglobaal, maar zij hebben geholpen om de sport vorm te geven. De basketbalgemeenschap mist ze en is ze dankbaar.

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.