Alles bij SJC blijft bij het oude

Standaardsituaties blijven een belangrijk wapen van SJC: hier kopt verdediger Mike Verhoek naast.

Standaardsituaties blijven een belangrijk wapen van SJC: hier kopt verdediger Mike Verhoek naast.© Foto Hielco Kuipers

Hielke Biemondh.biemond@hollandmediacombinatie.nl
Noordwijk

Tijdens een wissel van tegenstander Hollandia staat trainer Kees Zethof van SJC ineens op van zijn stoel. Vastberaden beent hij richting de middenlijn. Daar stampt hij een flinke plag terug in het fraaie Noordwijkse grasveld. ,,Dat scheelt ze weer op maandagochtend’’, roept hij richting de tribune.

Bij het succesvolle debuut in de hoofdklasse is SJC volledig zichzelf: een voetbalvereniging zonder enige opsmuk. De enige verandering die de promotie met zich meebrengt, is een afscheiding van dranghekken bij de kantine. Omdat het moet, niet omdat het nodig is.

Juist door voetbal niet groter en interessanter te willen maken dan het is, levert het Noordwijkse vriendenteam een ontzagwekkende prestatie. De 1-0 zege op de openingsdag is de zeventiende op rij in officiële wedstrijden. Opvallend genoeg leidt het niet eens tot uitbundige taferelen, alsof winnen went. ,,We bouwen het rustig op’’, zegt Zethof, nadat hij de verslaggever een biertje uit de kleedkamer heeft aangereikt. ,,Want we hebben vorig seizoen al zó veel feestmomenten gehad.’’

Aanbeland op een niveau waar het pure amateurvoetbal al lang heeft plaatsgemaakt voor zakelijkheid, wil SJC aantonen dat het ook op een andere manier kan. Over de speelwijze van Hollandia heeft Zethof in de aanloop naar het hoofdklassedebuut niets tegen zijn spelers gezegd. In elk geval tot de winterstop wil hij geheel uitgaan van eigen kracht.

Hollandia, van oudsher een ronkende naam in de hoofdklasse, heeft zondag zichtbaar moeite met de felheid van de nieuwkomer. De gretigheid in de duels, het voortdurende opjagen, altijd met drang naar voren. Ook de standaardsituaties blijven een wapen dankzij de fijne traptechniek van Timo Ruigrok. Pas aan het einde van de eerste helft wordt het scorebord aangezet, om diens vroege doelpunt te vermelden.

Dat is maar goed ook, blijkt uit de reactie van de doelpuntenmaker. Hij verklaart dat het zien van die tussenstand net wat extra kracht geeft tijdens de slopende wedstrijd. Terwijl de krampverschijnselen zich bij hem aandienen in de slotfase, pakt hij een gele kaart om een kans van Hollandia te voorkomen. Die opofferingsgezindheid is dé verklaring voor het succes van SJC.

Ook nu dat niet eenvoudig op te brengen is. Volgens de trainer zit SJC in feite nog in de voorbereiding. De lange nacompetitie heeft hij niet ten koste laten gaan van de lengte van de zomerstop. ,,Om iedereen geestelijk fris te krijgen, was afstand nemen belangrijk. In fysiek opzicht zijn we daardoor alleen nog niet waar we willen zijn.’’

Door een combinatie van beginnersgeluk en de keeperskwaliteiten van Kevin Schelvis breekt dat SJC op de openingsdag niet op. Als Rick van Dijk in de spannende slotfase twee keer de paal raakt in drie minuten tijd, vrezen sommige toeschouwers het ergste. Zij zouden beter moeten weten. De onoverwinnelijkheid van SJC begint zulke opzienbarende vormen aan te nemen dat zelfs de openingszin van het heerlijk oubollige clublied - ’SJC die voetbalclub, die wint nog eens de Wereldcup - op waarheid zou kunnen berusten.

SJC: Schelvis, Sloos, Verweij, Verhoek, Bosma, Van Heijningen (63. Van Duyn), Van Dijk, Ruigrok, Al Tamimy, Barkel (56. Walter), Goosen (81. Brinkman).

Meer nieuws uit Sport

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.