Van rijke zzp’er naar dakloze

Yuri brengt de nachten door in boten van particulieren in de Leidse grachten.

Yuri brengt de nachten door in boten van particulieren in de Leidse grachten.

Yuri brengt de nachten door in boten van particulieren in de Leidse grachten.

Yuri brengt de nachten door in boten van particulieren in de Leidse grachten.© Holland Media Combinatie/Leonie Groen

1 / 2
Leonie Groen l.groen@hollandmediacombinatie.nl
Leiden

Hij keek altijd neer op daklozen. Maar sinds kort is de Leidenaar Juri er zelf een. „Ik slaap nu naast de alcoholist die vroeger bij mij in de steeg stond te kotsen.”

De 29-jarige Juri woont bij de daklozenopvang van de Leidse stichting De Binnenvest. Hij heeft niets meer, behalve een koffer, een sporttas, een rugzak en een laptop. Daarnaast torst hij een schuld van ’meer dan twintig mille’ met zich mee. Die last is loodzwaar. Hij hoopt dat alles anders wordt in 2016.

Op zijn 21e kwam Juri, geboren op de Antillen en op zijn negende met zijn ouders naar Colombia verhuisd, in zijn eentje naar Nederland. Hij trok tijdelijk in bij zijn halfzus die studeerde aan de Universiteit Leiden. Hij probeerde ondertussen toegelaten te worden tot de Nederlandse Filmacademie. Juri kwam niet door de selectie. „De taal was het struikelblok. Ik sprak toen nog niet zo goed Nederlands als nu.”

Baan kwijt

Hij besloot webontwikkelaar te worden. Kreeg een parttime baan, schreef zich daarnaast in als zzp’er, met de bedoeling helemaal zelfstandig te worden. Drie jaar lang had hij zelfs te veel werk. Maar toen sloeg de crisis toe. Juri raakte zijn baan kwijt. En omdat hij niet wist dat hij na zijn ontslag direct WW had moeten aanvragen, verspeelde hij het recht daarop.

Langzamerhand droogde ook de stroom opdrachten op. Ineens werd de lening, die hij eerder afgesloten had om gereedschap zoals een computer te kopen, een last. Juri maakte een cruciale fout: „Als je minder gaat verdienen, pas je niet meteen je levensstandaard aan. Ik was veel te optimistisch. Ik meende dat het maar tijdelijk was.”

Lenen

Juri teerde in op zijn spaargeld. Toen dat op was, maakte de Leidenaar een tweede fout. Hij vulde zijn inkomen aan door hier en daar wat bij te lenen. Onder andere bij vrienden en via het internet, tegen woekerrentes. Daarna maakte hij een fout die hem, vindt hij zelf, fataal zou worden: „Ik kwam betalingsregelingen niet na. Als ik een betere maand had, betaalde ik maar een deel van mijn schulden terug. Ik vond het zonde om alles meteen weer kwijt te raken.”

Meer in het rood

Juri zonk steeds dieper in het moeras. Hij nam een tweede telefoon zodat hij de eerste, waarop schuldeisers zich meldden, uit kon zetten. Vrienden haakten af. Hij werd somber. Hij maakte enveloppen niet meer open, met onder meer als gevolg dat de gemeente hem uitschreef. De ene na de andere strijd volgde: met de gemeente, met het aanzwellende aantal schuldeisers. „De hele situatie putte mij uit.”

De schuldenlast zoog hem verder in het rood. „Als je een zaak verliest, moet je betalen.” Hij kon zich niet meer concentreren. „Als ik wel een keer werk had kon ik niet meer de gewenste kwaliteit leveren.”

Juri liet zich testen, vanwege zijn concentratieproblemen en werd gediagnosticeerd als ADHD’er. Nu slikt hij Concerta. De cursus Omgaan met ADHD kostte ook weer geld. Zijn familie vroeg Juri niet om hulp. „Mijn ouders zijn selfmade-mensen. Ze hebben geen begrip. En zij gaan ervan uit dat alles goed komt met de hulp van God. Mijn zus heeft haar eigen gezin en sores. Haar man is ook werkloos.”

Toen hij ten langen leste uit zijn huis werd gezet, dacht Juri recht te hebben op een sociale huurwoning. Maar hij kwam van een koude kermis thuis. „Huurhuizen zijn er ook niet voor alleenstaande moeders.”

Bij de daklozenopvang was er de eerste drie weken geen plek, waardoor hij de nachten maar doorbracht in bootjes van particulieren.

Juri huilt bij de gedachte hoe verder. „Mijn grootste angst is dat ik nog verder afglijd. Ik zit hier tussen de gebruikers. De verveling en de stress zijn enorm. Het is hier nooit rustig. Het regime is ook veel te strak, want toegespitst op de klassieke dakloze. Mensen zoals ik, inmiddels een derde van de populatie, hebben rust en ruimte nodig om orde op zaken te stellen.”

Een begeleider denkt dat Juri drie tot zes maanden nodig heeft om eruit te komen. Juri hoopt in de schuldhulpverlening te komen. „Ik ga alles anders doen.”

Meer nieuws uit Regio

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.