Monique bijna 'jihadstrijdster'-af

Een kruisje en een arm vol tatoeages. ,,Ik ben geen moslim’’, zegt Monique.
Foto Hielco Kuipers

Een kruisje en een arm vol tatoeages. ,,Ik ben geen moslim’’, zegt Monique. Foto Hielco Kuipers

Annet van Aarsen

Nog een paar dagen onzekerheid… Maandag hoopt Monique definitief van het openbaar ministerie te horen dat ze niet wordt vervolgd. De 27-jarige Leidse werd begin april op vakantie in een vijfsterrenhotel in de Turkse badplaats Çolakli opgepakt omdat de autoriteiten bang waren dat ze op weg was naar Syrië om zich bij de strijders van de Islamitische Staat aan te sluiten. ,,Ik heb al gehoord dat de zaak tegen mij wordt geseponeerd, maar de officier van justitie wil nog wél een gesprek met me’’, zegt Monique, die niet met haar volledige naam in de krant wil. ,,Volgens mijn advocaat wordt er dan misschien nog wel gesproken over voorwaarden.’’

Ze zegt dat ze een hele vervelende periode achter de rug heeft, met veel gedoe. De afwikkeling van de hele affaire duurt nu al bijna drie maanden. ,,Heel onzeker, ik heb er erg veel stress van gehad. Ik kreeg brieven van de nationaal coördinator terrorisme bestrijding, van de politie, van de gemeente… En intussen had ik het idee dat ik van het kastje naar de muur werd gestuurd. Mijn paspoort bijvoorbeeld, dat was in beslag genomen. Terrorismebestrijding heeft het naar de gemeente gestuurd met het advies om het in te nemen. Hoe moet dat dan? In Nederland moet je je kunnen legitimeren, als ze er om vragen.’’

Monique zegt nog steeds dat ze in Turkije op vakantie was en dat ze absoluut geen plannen had om naar Syrië door te reizen. Ze viel toen op vanwege haar contacten op social media. Zij denkt dat iemand de politie heeft getipt dat ze een grote interesse zou hebben in de oorlog in Syrië en de ideeën van de jihadstrijders. In Leiden maakten de politie en de burgemeester zich daar zorgen over. Zo erg, dat Henri Lenferink en twee agenten bij haar aanbelden, op vrijdagavond, een half uur voordat ze naar Schiphol ging. Ze wilden weten wat haar reisplannen waren, maar lieten haar vervolgens vertrekken.

Zaterdag was de enige normale dag van Monique’s vakantie: een dag later werd ze plotseling in haar hotel opgepakt door de Turkse politie en de dinsdag erna was ze terug in Nederland, in een Leidse politiecel. Weer een dag later stond ze buiten.

,,Die eerste paar dagen waren afschuwelijk. Ik was bang dat ik aangevallen zou worden op straat. Ik wilde eigenlijk het liefste dood. Ik stond in Turkse kranten met mijn foto, en in de Telegraaf met een balkje voor mijn ogen’’, zegt ze. ,,Ik moest heel vaak het verhaal uitleggen, dat ik écht alleen maar in Turkije was om vakantie te vieren. Maar mensen geloofden me niet, ze geloofden de media. Bijna iedereen veroordeelde me. Ook veel vrienden en kennissen. Dat vind ik heel erg, ik voelde me niet gesteund. Ik heb maar een paar vrienden overgehouden.’’

,,Ik wil nooit meer naar Turkije’’, zegt Monique. Maar eigenlijk wil ze in Nederland ook niet blijven: ze voelt zich hier niet thuis. Of het komt door de ’roots’ van haar ouders - haar moeder is een Poolse, haar vaders familie heeft een Indische geschiedenis - is niet helemaal duidelijk. Maar deze Leidse denkt dat ze veel gelukkiger wordt in een warmer klimaat.

Vriendelijker

Portugal speelt nu door haar hoofd, of een land in Latijns-Amerika. Geen islamitische landen. ,,Nee’’, komt heel snel het antwoord. ,,Ik ben ook geen moslim. Maar ik zou wél graag uit Nederland vertrekken. Vanwege het lekkere weer, maar ook omdat Latino’s volgens mij wat socialer zijn dan Nederlanders. Ik denk dat de mensen er vriendelijker zijn. Nee, ik ben er nog nooit geweest. Wel eens in Spanje en dat vond ik helemaal geweldig. Maar voordat ik zo’n stap zet, wil ik eerst verder studeren.’’

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.