‘Onze man’ kraait te vroeg victorie

Jaap Visser

’Victorie’, mailt Thomas Erdbrink aan zijn Leidse vrienden naar aanleiding van het krantenbericht dat je niet meer als Leiderdorper door het leven hoeft als je in het vroegere Elisabeth Ziekenhuis bent geboren. Victorie met hoofdletters en een zwik uitroeptekens er achter. De aansteller. Alsof het zo erg is voor Leiderdorper te worden versleten.

In zijn tv-serie ’Onze Man in Teheran’ keek de rechtgeaarde Leidenaar Erdbrink alsof hij te horen krijgt dat Drie Oktober is afgeschaft toen de Iraanse topfotografe Newsha Tavakolian plagerig opmerkte dat haar echtgenoot feitelijk een Leiderdorper is.

Maar wat is er mis met Leiderdorp? Ik ben er opgegroeid, in het Leidse voorportaal, en ik had er een dijk van een jeugd. Dankzij het Samsonveld aan de Hoogmadeseweg, de bunker bij het riviertje de Does, de wildernis op het talud van de rijksweg en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat een chauvinistische Leidenaar liever geen Leiderdorp in zijn paspoort heeft staan, begrijp ik, maar het kan nog veel erger.

Als kind al steeg het schaamrood mij naar de kaken als ik ergens mijn geboorteplaats moest opgeven. ’Eindhoven’, fluisterde ik dan in de hoop dat verder niemand er notie van nam.

’Pardon?’

’Eindhoven’, herhaalde ik, een heel klein beetje harder.

’Eindhoven?’, riep de vragensteller daarop, veel te hard, in kapitalen en met een zwikkie uitroeptekens er bij. Waarop ik ineenkromp. Eindhoven was voor mij PSV, voetbalclub van zeikerds, immer verongelijkte Zuiderlingen die in alles wat er boven de Moerdijk gebeurde één grote samenzwering tegen Eindhoven vermoedden.

Ik heb er, geloof ik, nog geen twee jaar gewoond, maar wel vanaf mijn geboorte en dus ben ik voor het leven getekend. Vanwege mijn paspoort.

Mijn kroost kwam tevoorschijn in de legbatterij waar ook onze vriend in Teheran voor het eerst van zich liet horen. Mijn vrouw is geboren in Den Haag, opgegroeid in Oegstgeest en groot geworden in Amsterdam, maar ze doet er niet moeilijk over dat onze drie kinderen als Leiderdorpers zijn aangemerkt. Onze oudste daarentegen worstelt met haar geboorteplaats en jokt er ook geregeld over. Eva vindt dat ze voor schut staat als ze moet prijsgeven waar zij ter wereld kwam, in het dorp met wat ooit het Elisabeth was.

Net als Thomas Erdbrink dus. En die denkt nu dat hij straks het truttige Leiderdorp uit zijn paspoort kan laten gummen. Vandaar dat hij ’VICTORIE!!!!!’ kraait. Maar het plannetje van D’66, om voortaan in het paspoort te vermelden waar zich bij de geboorte het ouderlijk huis bevond, heeft nog een lange weg te gaan. En ik schiet er hoe dan ook niets mee op, want mijn moeder beviel thuis, midden in Eindhoven. Ook vriend Erdbrink wordt er volgens mij niks wijzer van. Want die koerswijziging zal heus niet met terugwerkende kracht zijn. Te vroeg gejuicht jongen.

reageren: jaap@kickuitgevers.nl

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.