Deadline voor dierenparadijs

Annebelle de Bruijn
Leiden

Sam Botermans loopt onrustig door zijn tuin aan de Ommedijkseweg in Leiden. Zijn maakt onderdeel uit van buurtschap Tienhuizen dat ingeklemd ligt tussen de A44 en het Valkenburgse meer. Hij en zijn buren moeten wijken voor de Rijnlandroute. Vorige week ontving hij een brief van de provincie Zuid-Holland dat hij en zijn vrouw al in december moeten verhuizen. Een stuk eerder dan hij had gehoopt. ,,Dit slaat in als een bom.’’

Sam en zijn vrouw Henny hebben een dierenrijk van een hectare groot opgebouwd in de tuin achter hun huis. In de zelfgebouwde hokken wonen sneeuwuilen, oehoe’s en roodkopjes en tussen de bomen scharrelen kippen, eenden, ganzen en een pauw.

Het echtpaar heeft hun tuin in de afgelopen veertig jaar opgebouwd. Ook in hun eigen huis hebben ze veel aangelegd. ,,Zie je die openhaard? De stenen ervan heb ik gekregen of meegenomen van vakanties. Aan iedere steen kleeft wel een herinnering.’’

Leven met de dag

Een verhuizing kan hij zich niet voorstellen. ,,Dit is echt mijn plekje. Ik ga zelden op vakantie omdat ik me hier zo thuis voel.’’

Hij loopt verder door zijn tuin en laat een kweekbak zien. ,,Hier groei ik paddestoelen, maar ik doe nog veel meer in de tuin. Zo heb ik elke dag wat te doen.’’

Hij hoopt dat de aanleg van de Rijnlandroute zijn vaart niet zal lopen waardoor hij ook na december nog even mag blijven. ,,In december gaat de provincie op zoek naar aannemers. Waarschijnlijk duurt het dus nog even voordat ik echt weg moet.

Aan de toekomst wil hij niet meer denken. ,,We leven met de dag omdat we niet weten waar we naartoe moeten. We zijn niet meer de jongste en waar kan je terecht met zoveel dieren? In de stad ga ik dood. Hier in de omgeving is nauwelijks ruimte. Straks moeten we op een flatje, dat houden we niet vol. In het oosten van het land is wel genoeg plek maar daar hebben we geen vrienden of familie zitten. En op deze leeftijd maak je niet meer zo snel vrienden.’’

Hartritme

Hij heeft het moeilijk met de communicatie van de provincie. ,,Ik krijg er hartritmestoornissen van. Ze zeggen dat ze naar een oplossing zoeken en dan krijg je zo’n brief. Toen ik ze na ontvangst opbelde, kreeg ik te horen dat het om een procedurebrief ging die ze aan iedereen sturen. Dat hadden ze ook wel eerder kunnen vertellen. Ik heb er zo slecht van geslapen.’’

Hoewel hij in gesprek is met de provincie over een nieuw onderkomen, blijft hij voorzichtig. ,,Gisteren is wel een vertegenwoordiger van Rijkswaterstaat langsgekomen. Dat was een prettige man en hij heeft zelf ook uilen. Hij zegt dat hij zijn best gaat doen om een nieuw plekje voor ons te vinden, maar ik durf er pas in te geloven als het zwart op wit staat.’’

Sam laat zijn blik nog eens door zijn tuin gaan. ,,Dit is echt ons paradijs.’’

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.