Column Rob van Vuure: Ondenkbaar

Column Rob van Vuure: Ondenkbaar

Ik schrijf dit op 6 juni en ik denk: 6 juni, 6 juni, waar las ik dat?

Even een aanloop.

Een middelmatige voetballer in Engeland, tweede niveau, die 80.000 euro per maand verdient. Per maand. Om maar te zwijgen over góede voetballers. Twee ton? Per jaar of per week? Per week, meneer. Zijn we gek geworden? Ja. Ronaldo, ruim honderd miljoen per jaar, ruim twee miljoen per week, ruim 300.000 per dag. Per dag. Topvoetbalwedstrijd opgeschort vanwege gerucht matchfixing. Dat rare juichen. Die rare kapsels. Die eeuwige verontwaardiging. Die matennaaierij. Die schofferende spreekkoren. Páarse voetbalschoenen.

Dat is voetbal-2017.

Meer dan ooit besef ik hoe alles is veranderd: ik houd mij bezig met een nostalgisch voetbalproject, over toen voetballen nog gewoon voetballen was. Zondagmiddag half drie. Staantribunes. Een stadion vol mannen met hoeden. Abe Lenstra, Faas Wilkes, maar ook daarna, toen Ajax nog regeerde in Europa onder Van Gaal, maar eerder onder Rinus Michels. Romantiek, ik weet het. Heimwee, ik weet het.

En geloof het of niet, als je met je 2017-kop veel over het voetbal van vroeger leest, ga je zelfs van knorkoning Michels houden. Laat Piet Keizer het niet horen, die kijkt nu, in het hiernamaals, nog steeds zijn trainer niet aan. Rinus Michels rechtlijnig, voetbal is oorlog, afspraak is afspraak?

Over het algemeen wel, maar wat blijkt, als je dóorleest: Michels was ook gangmaker en lolbroek op Ajaxfeesten. En hij deed af en toe iets raars, iets wat in 2017 ondenkbaar is. Op 6 juni 1971 bijvoorbeeld, Go Ahead-Ajax: 4-1. Het is een paar dagen nadat Ajax voor het eerst de Europa Cup-1 won, op Wembley.

Een week voor die finale tegen Panathinaikos, speelde Ajax tegen Feyenoord. Ajax-keeper Heinz Stuy liep een paar keer erg ver uit en veroverde op het middenveld de bal. Hij was die wedstrijd niet alleen keeper, maar ook back en soms zelfs middenvelder. Trainer Michels zei: ’Nou Heinzie, als je straks op Wembley de nul houdt, zet ik je de week daarna, tegen Go Ahead, in de spits’.

Stuy hiéld de nul, Ajax won met 2-0. In de dagen na die finale en vóor de gewone competitiewedstrijd tegen Go Ahead was Michels onverbiddelijk. Stuy sputterde nog wel tegen, maar afspraak was afspraak(Michels!). De trainer van Go Ahead (trouwens, Barry Hughes) wist niet wat hij zag toen hij het wedstrijdformulier in handen kreeg. Hughes: ’Ik dacht dat ik het verkeerd om hield’.

Keeper Stuy dus in de spits, Go Ahead won met 4-1. Bonkige Stuy scoorde niet, was wél kopsterk.

Ook dát was Rinus Michels. ’Voetbal is oorlog’, zei hij ooit. Met af en toe een verrassingsaanval.

Meer nieuws uit Nieuws