Schemering

Aad Rietveld

Ze is een schemering binnengewandeld waar ik haar nog maar moeilijk kan vinden.

,,Ik ben in Amerika geweest’’, zegt mijn moeder, plompverloren. Ze is van haar leven niet verder geweest dan België en Duitsland.

Ik vraag hoe het daar was, in Amerika, maar krijg geen antwoord.

,,Ik ben bij de koningin geweest’’, zegt ze niet veel later.

- ,,Juliana of Beatrix?’’

,,Nee, de koningin van Engeland. Twee keer.’’

- ,,Had ze een mooie hoed op’’, vraag ik. Er komt weer geen antwoord, ze is vermoedelijk al vergeten wat ze net heeft gezegd.

Ze nam me, toen ik nog een klein jongetje was, vaak mee naar háár moeder. Die was op haar 72ste al hartstikke dement, zat in het bejaardenhuis een beetje te verstoffen en zag haar dochter altijd aan voor een jeugdvriendin. Dan had ik medelijden met mijn moeder.

Zij is 96 jaar en weet meestal nog wel wie ik ben. Maar vandaag noemt ze me Ko als ik de zuster help haar uit bed te halen, en Henk als ik afscheid neem.

Ko en Henk zijn haar broers, de ene is al heel lang dood, de ander leeft nog. Ik ben van haar zoon dus haar broer geworden.

Ik dacht dat dat heel erg zou zijn, maar het valt alles mee.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.