Column: Een rood-wit hart

Column: Een rood-wit hart
Stockholm

Of ik naar Stockholm wil om verslag te doen van de supportersgekte rond de finale? ’Eh...Ja!’, roep ik enthousiast. Pas daarna dringt het tot mij door dat ik Ajax - Manchester United niet met de maten zal zien met wie ik na de gewonnen wedstrijden tegen Schalke 04 en Olympique Lyon de hele buurt bij elkaar schreeuwde.

Maar ja, verslag doen van een Europa Cup-finale van Ajax; dat is een droom. En dus spreek ik twee dagen lang in Stockholm Ajacieden uit het verspreidingsgebied van de krant aan. Of Ajax gaat winnen? ’Ja, natuurlijk’, schreeuwen ze. Als objectieve journalist zou ik moeten reageren met de opmerking dat Manchester United een veel grotere begroting heeft en dat winst niet zo realistisch is. ’We maken ze in’, schreeuwt mijn rood-witte hart.

Woensdagochtend staar ik naar het rood-witte shirt in mijn tas. Zal ik? Een journalist met een Ajax-shirt aan; er zijn docenten die me er om van de School voor Journalistiek hadden gestuurd. Precies 22 jaar geleden zag ik hoe Ajax de Champions League won.

Sindsdien houd ik van Ajax. Nu staan ’we’ eindelijk weer in de finale. En ik ben erbij. Ik ben journalist, maar mijn rood-witte hart valt op de finaledag niet te negeren. Ik draag het rood-wit. Onder mijn vestje van de krant, ben ik toch nog objectief.

Meer nieuws uit Nieuws