Column Tommy Wieringa: Genot

Column Tommy Wieringa: Genot
Tommy Wieringa.
© ANP

Over het algemeen koester ik een diepe minachting voor vastgoedontwikkelaars; proleten die zakendoen met andere proleten. Die andere proleten zijn meestal politici van de VVD. Soms gaat zo’n politicus naar de gevangenis (Ton Hooijmaijers), soms loopt hij nog vrij rond (Jos van Rey). De VVD is hofleverancier van politici die malafide banden hebben met het bedrijfsleven, meestal op het terrein van vastgoed. Een enkele keer gaan ze over lijken (Henry Keizer).

Dat brengt me op een klassiek conflict over het gebruik van de openbare ruimte. In Zeeland wil een projectontwikkelaar 325 luxe vakantievilla’s bouwen op een paar kunstmatig opgespoten eilanden. Terzijde van de Brouwersdam moeten ze komen, in het Grevelingenmeer; de villaatjes kosten 300.000 tot 1,2 miljoen euro, het project draagt de opgewekte bijnaam Ibiza aan de Grevelingen. Er komt een jachthaven, wat horeca met witleren strandbedden, rosé, sateetjes, het gebruikelijke werk. En natuurlijk een hek en een slagboom; de rijken weten wel hoe ze zich de armoedzaaiers van het lijf moeten houden.

Niemand heeft er last van, zou je zeggen, het neemt alleen wat ruimte in beslag in het Grevelingenmeer; netto hebben meer mensen plezier van water, hemel en strand.

Een groepje surfers verzet zich nog en natuurbeschermers hebben hun traditionele bezwaren laten horen. Ook de SP is vanzelfsprekend tegen. SP-fractievoorzitter Anita de Vos zegt in de krant: ,,Een megalomaan project voor de happy few waar niemand op zit te wachten.’’

Lang geleden wilde ik eens op de SP stemmen, tot ik las dat de partij voornemens was de eerste klas in de trein af te schaffen. Schielijk trok ik mijn stem in; al op jonge leeftijd vond ik het prettig om me te kunnen terugtrekken uit de massamaatschappij waar vraatzucht en luidruchtigheid de boventoon voeren. Met andere woorden: waar de lui zich de godganse dag lopen vol te vreten en veel te hard praten omdat thuis de tv altijd zo hard staat. Vaak leggen ze hun schoenen op de bank.

Ook de woorden van Anita de Vos ademen het gruwelijke ideaal van de egalitaire samenleving. In haar wereldbeeld vertegenwoordigen de happy few een minderwaardige mensensoort met een verachtelijke hang naar luxe en comfort. Ik deel het sociaaldemocratische principe dat iedereen dezelfde mogelijkheden hoort te krijgen om zijn talent te ontwikkelen, maar veracht de puriteinse reflex om de bezittende klasse het genot te willen ontzeggen.

Dit genot valt uiteen in een materiële en een immateriële kant. De materiële kant bestaat uit de consumptie van luxegoederen: een villaatje op Schouwen-Duiveland, het witlederen strandbed, de Audi Q7 e-tron quattro. De immateriële kant ervan is wat mij betreft interessanter, en heeft te maken met onafhankelijkheid. Het is een diepgevoeld genot als je je weet vrij te kopen uit de massamaatschappij, met haar vervuilde lucht, haar lawaai en haar gemiddelde normen. Het is best duur, maar stilte, ruimte en afzijdigheid van overheid en medemens zijn gelukkig te koop.

Meer nieuws uit Nieuws