Lisser Art Museum stilzwijgend open

De letters LAM verwelkomen de bezoekers bij het museum.

Theo de With
Lisse

Stilzwijgend heeft het Lisser Art Museum (LAM) de deuren geopend. Bijna elke dag schuifelt er publiek langs de kunstwerken. En nee, een grootse opening komt er niet.

Op deze decembermiddag druppelen de bezoekers langzaam binnen. Iedereen die een kaartje via internet reserveert, krijgt een eigen tijdslot. Op deze manier raakt het museum nooit overbevolkt. Bij de ingang vangt een medewerker de bezoekers op om uitleg te geven. Hen wordt gevraagd met de smartphone in te loggen op het wifi-netwerk van het LAM.

Een oudere man reageert geïrriteerd. ,,Ik heb het gevoel dat ik als digibeet niet welkom ben’’, moppert hij. De gids sust de boel. Natuurlijk mag hij ook gewoon rondlopen en kijken. Wie op zijn telefoon voor de tour kiest, krijgt vijf kunstwerken toegewezen: in elke museumzaal één. ,,Wij willen hiermee voorkomen dat mensen overvoerd raken’’, legt Froukje Budding van het museum uit. ,,We hebben liever dat ze goed kijken en een tweede keer terugkomen. Of dat ze na drie kwartier in het LAM een wandeling over landgoed Kasteel Keukenhof maken.’’

Consumptie

In het park van dit kasteel is op initiatief van Jan van den Broek een museum gebouwd. De man achter de supermarktketen Dirk wil mensen op een laagdrempelige manier kennis laten maken met kunst. Hij koos voor kunstwerken die te maken hebben met eten, drinken of consumptie. Eenmaal in het museum blijkt dat zowel zeventiende-eeuwse stillevens als installaties van hedendaagse kunstenaars in te houden.

Een beeld van Ron Mueck.

Hoe leuk bedacht ook: de opzet om met een mobiele telefoon langs vijf kunstwerken te worden geleid, blijkt voor de meeste bezoekers niet te werken. Voor mij zijn bijvoorbeeld vijf werken geselecteerd die niet mijn grootste belangstelling hebben. Ook de meeste andere bezoekers willen meer zien; zeker omdat het museum niet zo heel groot is. Het kost geen halve dag om alles te bekijken.

Boodschappentassen

Een lift voert het publiek omhoog naar de bovenste verdieping. Door langzaam af te dalen, komt het vanzelf langs alle kunstwerken. Als eerste sta ik oog in oog met een wat armoedig geklede vrouw met twee boodschappentassen en een baby in een draagzak. Het is een beeld van de Australische kunstenaar Ron Mueck.

Bij veel bezoekers roept het beeld een blik van herkenning op. Veelal hebben ze eerder werk van Mueck gezien in Museum Voorlinden in Wassenaar. Voor dat museum - ook een initiatief van een gefortuneerd zakenman - maakte Ron Mueck een meer dan levensgroot beeld van een ouder stel onder een parasol. Zijn creatie in het LAM is kleiner van proporties. ,,Je ziet duidelijk dat het van dezelfde kunstenaar is’’, stelt een echtpaar, dat de vrouw nauwgezet van alle kanten bestudeert.

Kunstenaar Itamar Gilboa hield een jaar lang bij wat hij at en dronk.

In elke zaal loopt een medewerker van het museum die gasten actief benadert. ,,Lukt het met de telefoon?’’ vragen ze bijvoorbeeld. Of: ,,Heeft u het naar uw zin?’’ Zelf word ik gewezen op twee kleine vitrines met appels. ,,Wat zijn de verschillen volgens u?’’ Het blijkt dat de appels in de ene vitrine door een kunstenaar uit ivoor gesneden zijn; de andere appels blijken door een kleuterklas te zijn gemaakt uit een homp klei.

Tekstbordjes

De trap voert mij naar een lagere etage en onderweg passeer ik planken vol met witte objecten. Het is een werk van kunstenaar Itamar Gilboa, die een jaar lang bijhield wat hij at en dronk. Op deze manier wordt dat prachtig verbeeld. Een uitleg ontbreekt echter bij het kunstwerk. Daar heeft het museum bewust voor gekozen. Er zijn geen tekstbordjes. Daarmee wil het museum bezoekers stimuleren onbevooroordeeld te kijken en zich niet te laten leiden door teksten.

Het pronkstuk: ’Het laatste avondmaal’.

Een mooi streven, maar het leidt er ook toe dat mensen de installatie van Gilboa voorbijlopen en mompelen: ,,Het lijkt de Xenos wel.’’ Hetzelfde geldt voor het pronkstuk van het LAM: een gedekte tafel van kunstenaar Yinka Shonibare. ,,Zag de kersttafel er bij u ook zo uit?’’, luidt de prikkelende vraag van een medewerker. Het antwoord: ,,Nee, ik ben veganist; bij mij lagen er geen afgekloven botten op tafel.’’ Maar ook hier geen bordje dat naar het laatste avondmaal verwijst.

Lisser Art Museum, Keukenhof 14, Lisse, meer info: www.lamlisse.nl

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.